Για τα μάτια της Χουακίνα

Happy Birthday [Vol. 5]

2012-02-08T14:05:00.002+02:00

Πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια από τη δημιουργία της Χουακίνα και εκείνα τα 15χρονα μεγαλώνουν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν...
Ας είμαστε, λοιπόν, πιο αισιόδοξοι και χαρούμενοι -όσο μπορούμε μέσα σ' αυτές τις κοινωνικές συνθήκες των ημερών- με τα ευφάνταστα σχέδια του Marc Johns:

[αύριο έχω κι εγώ γενέθλια για να μη ξεχνιόμαστε*]

the paper crown made him feel bettter

If you can read this it is probably windy

You should wear something that matches your antlers

man wearing a booga wooga tshirt

Delusional paper towel tube

you stole my thunder, but I stole your lightning

compliments instead of drab music when you're on hold

long ears made him happy

Source: Marc Johns

Niki de Saint Phalle και Μετα-μοντερνισμός

2012-01-31T16:56:00.010+02:00

Η Niki de Saint Phalle αποτελεί σίγουρα γνωστή φιγούρα του Μετα-μοντερνισμού. Παριζιάνα, γεννημένη το 1930, μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη σύμφωνα με τις αξίες του Oldfields School από το οποίο και αποφοίτησε το 1947. Έχαιρε ήδη από τη δεκαετία του '50 διεθνούς φήμης, άλλωστε μέχρι το 1956 είχε πραγματοποιήσει πάνω από 60 ατομικές εκθέσεις τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Η.Π.Α. χάρη στο έμφυτο ταλέντο και τον πολυπρισματικό της χαρακτήρα. Το '60 συνεργάζεται με τον Jean Tinguely και γίνονται εραστές. Το 1971 επισημοποιούν το δεσμό τους με γάμο, αν και χωρίζουν 2 χρόνια αργότερα χωρίς ωστόσο ποτέ να πάρουν διαζύγιο.

Δύο χαρακτηριστικά γλυπτά της:

Εύα, 1968
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη

Αδάμ, 1958
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη

Πηγή των 2 έργων: ΜΜΣΤ

Τόσο η Niki de Saint Phalle όσο και ο Jean Tinguely ανήκουν στο κίνημα του Νέου Ρεαλισμού ή αλλιώς του Ρεαλισμού που ακολούθησε το Μοντερνισμό (Μετα-μοντέρνος Ρεαλισμός). Οι αξίες των μετα-μοντέρνων είναι διαφορετικές. Δεν περιορίζονται μόνο στην άρνηση των αισθητικών αξιών, αλλά εισάγουν την Τέχνη σε μια νέα πραγματικότητα, συμπληρώνοντας τα μανιφέστα των Ντανταϊστών των περασμένων δεκαετιών. Η Τέχνη ισούται με τη Ζωή. Θεωρούν ότι η εφημερότητα πρέπει να χαρακτηρίζει το έργο τους, γι' αυτό παρουσιάζονται νέα δεδομένα, καινοτόμα και πρωτοποριακά. Στο εικαστικό έργο εισβάλλουν δύο έννοιες ασύμβατες με την διακοσμητική Τέχνη του τοίχου, ο χώρος και ο χρόνος. Ο χώρος με τη μορφή των γνωστών πλέον εγκαταστάσεων (installations) και ο χρόνος με τη δράση (performance), η οποία μετατρέπεται σε επεισόδιο ανοικτής έκβασης (happening), όταν εκτός από τον καλλιτέχνη συμμετέχει και το κοινό. Έτσι, ο Μετα-μοντερισμός, τον οποίο συνεχίζουμε να βιώνουμε ακόμη και σήμερα, αρνήθηκε τα μοντέρνα κινήματα των αρχών του 20ου αιώνα, επανέφερε τη θεματική στο καλλιτεχνικό έργο και οικειοποιήθηκε τον πραγματικό χώρο. Ο θεατής πλέον μπορεί να συμμετάσχει στην ίδια την έκθεση ή ακόμη να λάβει μέρος στη δημιουργία του έργου. Ο Γερμανός Joseph Beuys είπε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλλιτέχνες, ενώ ο Αμερικανός Allan Kaprow, γνωστός για τα happenings του, ότι η Τέχνη είναι ένα με τη Ζωή, φράσεις-κλειδιά του κινήματος.Τέκνα του Νέου Ρεαλισμού είναι ο Μινιμαλισμός και η Εννοιακή Τέχνη.

Εδώ η περίφημη ανοικτή δράση του 1961. Ο Jean Tinguely καταστρέφει το ίδιο του έργο με μία έκρηξη -δήλωση της εφημερότητας- στο κοινό που παρακολουθεί. Η Niki de Saint Phalle στο περίφημο "Shooting Painting" χρωματίζει ένα λευκό επίπεδο έμμεσα με τη χρήση ενός όπλου κι αυτή ενώπιον του κοινού.

Τελικά, πόσο υπηρέτησαν οι μετα-μοντέρνοι ρεαλιστές τις αξίες τους; Η εφημερότητα καταργήθηκε με τις αναδρομικές εκθέσεις που διοργανώνονταν με τη δική τους στήριξη στα μεγάλα μουσεία. Η Τέχνη τους πήρε αξία και πωλήθηκε, ενώ αποδείχθηκε πως Τέχνη και Ζωή δε συμβαδίζουν, όπως πρέσβευαν, αν κρίνουμε ότι οι ίδιοι αυτοί δεν άσκησαν παρά μόνο την καλλιτεχνική τους ιδιότητα...

Belinda

2012-01-19T21:34:00.003+02:00

Thanks to these lonesome vales,
these desert hills and dales,
so fair the game, so rich the sport,
Diana's self might to these woods resort.

Antonio del Pollaiuolo, Apollo and Daphne c. 1470-80
Tempera on wood, 30 x 20 cm
National Gallery, London

The Beast within

2012-01-14T21:43:00.001+02:00

Ἰδοὺ ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν,
καὶ ὄψεται αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς
καὶ οἵτινες αὐτὸν ἐξεκέντησαν,
καὶ κόψονται ἐπ' αὐτὸν πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

...

Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν·
καὶ ἤκουσα φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης·
Ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων,
καὶ σκηνώσει μετ' αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαὸς αὐτοῦ ἔσονται,
καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ' αὐτῶν ἔσται,
καὶ ἐξαλείψει ἀπ' αὐτῶν ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν,
καὶ ὁ θάνατος οὐκ ἔσται ἔτι,
οὔτε πένθος οὔτε κραυγὴ οὔτε πόνος οὐκ ἔσται ἔτι·
ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον

...

ἐγὼ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν.
ὁ νικῶν, ἔσται αὐτῷ ταῦτα,
καὶ ἔσομαι αὐτῷ Θεὸς καὶ αὐτὸς ἔσται μοι υἱός.

τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις
καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι
τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ

This is the last time

2012-01-05T18:56:00.003+02:00

Sometimes love is not enough
and the road gets tough
I don't know why...

*Lana Del Rey - Born to die

Goya & Beethoven στο Τελλόγλειο (20/10/2011 - 29/1/2012)

2011-10-23T10:14:00.005+03:00

Στην έκθεση αυτή θα παρουσιαστούν πλήρεις τέσσερις σειρές των χαρακτικών του τα Καπρίτσια, τα Δεινά του Πολέμου, οι Παροιμίες, η Ταυρομαχία, που προέρχονται από την Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας. Στα έργα αυτά, 211 χαρακτικά, θα προστεθούν έξι ελαιογραφίες από το Μουσείο Καλών Τεχνών του Bilbao, που θα δίνουν μια εικόνα για την εποχή του και τη θεματογραφία του.

Από το Αρχείο Σπητέρη ένα πολύτιμο υλικό από εφημερίδες και περιοδικά του γαλλικού κυρίως τύπου στον 20ό αι. θα δημιουργήσει το υπόβαθρο για το περιεχόμενο της έκθεσης στο Τελλόγλειο. Ο Goya στο Τελλόγλειο έχει κεντρικό θέμα το έργο του ώριμου καλλιτέχνη, του «πρώτου μοντέρνου ζωγράφου της εποχής μας», ο οποίος μετά την τομή που δημιούργησε στο έργο του η κώφωση αποτυπώνει με ξεχωριστό τρόπο την ανθρώπινη τραγωδία. Πρόκειται δηλαδή για τον Goya των μαύρων ζωγραφιών στο σπίτι του στο Manzanarès, τον Goya που γνώρισε γενική αναγνώριση για τον τρόπο που με ανελέητο βλέμμα αποτύπωσε την εποχή του, την απάτη, τη διαφθορά, την αδικία, τη μικρότητα, τη βλακεία, τον πόλεμο, τον θάνατο, έναν Goya που γίνεται τραγικά επίκαιρος στις μέρες μας.

Η έκθεση αυτή, όπως και τα προηγούμενα χρόνια στις εκθέσεις των Picasso, Miro, Lautrec, θα συνοδεύεται από πολυάριθμες παράλληλες εκδηλώσεις που θα σχετίζονται με το θέατρο, τη μουσική, τον χορό, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, την ιατρική κ.ά. Με χαμηλού κόστους είσοδο και πρόβλεψη για τους νέους πιστεύουμε ότι θα καλυφθούν οι απολύτως απαραίτητες δαπάνες για την πραγματοποίησή τους.

Όπως και στις άλλες μεγάλες εκθέσεις του Τελλογλείου συνεργάζονται πολλοί φορείς πολιτισμού της πόλης σε μια προσπάθεια να προσφέρουμε στο κοινό ερεθίσματα για μια πληρέστερη κατανόηση του έργου του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη.

Πηγή: Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.

Άτιτλο

2011-09-26T22:27:00.002+03:00

I read it in the sand
You'll come for me
And take me by the hand
Far from all I know
You'll take me there
And I will understand
Why you had to go
Into a night
That could eclipse your fate.
While there's others who
Like how'd you do
Beneath the stars I wait

La la la.

I read it in the sand
You'll come for me
And take me by the hand
Far from all I know
You'll take me there
And I will understand

Billy Mackenzie, Nocturne VII

Egon Schiele
The Poet

Biennale3

2011-09-18T09:47:00.002+03:00

18 Σεπτεμβρίου - 18 Δεκεμβρίου 2011, Θεσσαλονίκη

Εγκαίνια: Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011

ΚΜΣΤ, Μονή Λαζαριστών, 19:30

(Οι εκθεσιακοί χώροι θα είναι ανοικτοί για το κοινό την Κυριακή 18.09 και τη Δευτέρα 19.09, 12:00-20:00)

Υπό το γενικό τίτλο «Παλιές Διασταυρώσεις- Make it new», που αναφέρεται στη θεματική επικέντρωση για τρεις συνεχείς διοργανώσεις, από το 2011 και μέχρι και το 2015, στην περιοχή της Μεσογείου, η 3^η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, θα διεξαχθεί από τις 18 Σεπτεμβρίου έως τις 18 Δεκεμβρίου 2011, με κύριο διοργανωτή το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μέσα από την «Κίνηση των 5 Μουσείων Θεσσαλονίκης» - 5Μ (Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ).

Με την προσοχή στραμμένη στη Μεσόγειο, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της, διυλισμένα από τη σύγχρονη εικαστική ματιά, η φετινή διοργάνωση αναπτύσσεται σε όλη την πόλη και αποτελείται από κεντρικό και παράλληλο πρόγραμμα, που περιλαμβάνουν εκθέσεις, διεθνές εργαστήριo νέων καλλιτεχνών, φεστιβάλ performance, φιλοξενούμενες δράσεις και ένα συμπόσιο.

Η 3^η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης χρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μακεδονία-Θράκη 2007-2013 του ΕΣΠΑ, με τελικό δικαιούχο το ΚΜΣΤ και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης).

Η διοργάνωση εντάσσεται στο πρόγραμμα «Θεσσαλονίκη: Σταυροδρόμι Πολιτισμών» του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, με θέμα για το 2011 τη Μέση Ανατολή, ενώ υποστηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης και την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού, την 9^η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, καθώς και από άλλους πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς.

Διεύθυνση : Κατερίνα Κοσκινά, Ιστορικός Τέχνης-Μουσειολόγος, Πρόεδρος Δ.Σ. του ΚΜΣΤ.

Υπεύθυνη διαχείρισης έργου: Αθηνά Ιωάννου (ΚΜΣΤ).

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι η 3^η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί έχοντας επιτύχει τη συνεργασία, σε επίπεδο προβολής και επικοινωνίας, με τη 11^η Biennale Σύγχρονης Τέχνης της Λυών (15.09-31.12.2011, http://www.biennaledelyon.com) και την 12^thIstanbul Biennial (17.09-13.11.2011, http://bienal.iksv.org).

κεντρικό πρόγραμμα

Ο ΓΚΡΕΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΜΑ

Επιμελητές: Paolo Colombo, Mahita El Bacha Urieta, Μαρίνα Φωκίδη

Βοηθοί Επιμελητές: Δόμνα Γούναρη, Άννα Μυκονιάτη (ΚΜΣΤ)

Διεθνής Συμβουλευτική Επιτροπή: Catherine David, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελήτρια, Maria Rosa Girace Pieralisi, Διευθύντρια Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης, Jessica Morgan, Επιμελήτρια Σύγχρονης Τέχνης, Ντένης Ζαχαρόπουλος, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελητής, Γιάννης Κουνέλλης, Καλλιτέχνης.

Οι επιμελητές του κεντρικού προγράμματος της 3^ης Μπιενάλε, Paolo Colombo, Mahita El Bacha Urieta, Μαρίνα Φωκίδη, ανταποκρινόμενοι στις τρέχουσες κοινωνικές, πολιτικές συνθήκες στην περιοχή της Μεσογείου, και όχι μόνο, επέλεξαν τον τίτλο του κεντρικού προγράμματος και αναφέρουν στο βασικό, ιδεολογικό τους κείμενο για τη διοργάνωση:

«Στις τρέχουσες συνθήκες της αυξανόμενης αστάθειας που εγκυμονούν υποσχέσεις και κινδύνους, ο τίτλος Ο Γκρεμός και το Ρέμα, αποκτά μια ιδιάζουσα δυναμική καθώς συλλαμβάνει την αίσθηση του εύθραυστου και του επικίνδυνου που κυριαρχούν στις ευρύτερες πολιτικές που ασκούνται στον χώρο της Μεσογείου αλλά και στην ψυχολογία του ίδιου του ατόμου. Υπό την επίδραση του υποβόσκοντα κινδύνου και μιας «Aμλετικού» τύπου αμφιβολίας, σύγχρονοι καλλιτέχνες παράγουν έργα, τα οποία χαρακτηρίζονται συχνά από μια αμυντική, ειρωνική διάθεση.

Το κεντρικό πρόγραμμα της 3^ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης αντλεί έμπνευση από την πόλη ως μία μεταφορά του έντονου πολυπολιτισμικού χαρακτήρα του παρελθόντος της. Κάθε ένας από τους χώρους που θα στεγάσουν τις εκθέσεις του κεντρικού προγράμματος (5 ιστορικά μνημεία και 5 μουσεία) αποτελεί ένα επεισόδιο από τη συνολική του αφήγηση. Αυτά τα επεισόδια εμπνέονται από την προηγούμενη και τη σημερινή χρήση των κτιρίων αυτών, την παλαιά και τη σύγχρονη συνεισφορά τους στην κοινωνική ζωή της πόλης και στις πολιτικές της ζυμώσεις και οι καλλιτέχνες και τα έργα που φιλοξενούνται, επιλέχθηκαν ειδικά για αυτά.

Έτσι, ο επισκέπτης των εκθέσεων θα περιδιαβαίνει την πόλη και ταυτόχρονα θα γίνεται κοινωνός της ιστορίας της και μέρος της ζωής της».

Αρχιτέκτονας: Ανδρέας Αγγελιδάκης

Το κεντρικό πρόγραμμα πρόκειται να πλαισιωθεί από μία σειρά δράσεων, οι οποίες θα ανακοινωθούν σύντομα, όπως η παρουσίαση των dOCUMENTA (13) Notebook series “100 Notes – 100 Thoughts”. Στην εκδήλωση, η Chus Martínez, υπεύθυνη Τμήματος και Μέλος του Core Agent Group θα παρουσιάσει τα πρώτα 17 Notebooks από τη σειρά “100 Notes – 100 Thoughts” ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Γιάννη Σταυρακάκη, Καθηγητή στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ., με συντονίστρια την επιμελήτρια Μαρίνα Φωκίδη.

Συντονισμός για τους χώρους του κεντρικού προγράμματος: οι επιμελητές του ΚΜΣΤ, Δόμνα Γούναρη, Αρετή Λεοπούλου, Θοδωρής Μάρκογλου,Κατερίνα Μαυρομιχάλη, Γιάννης Μπόλης, Άννα Μυκονιάτη, Ειρήνη Παπακωνσταντίνου, Μαρία Τσαντσάνογλου, Συραγώ Τσιάρα.

Πηγή: Biennale3

Hans Memling, The Last Judgement Triptych

2011-09-12T12:40:00.009+03:00

Dies irae! Dies illa!
Solvet saeclum in favilla:
Teste David cum Sibylla!
...
Lacrimosa dies illa,
qua resurget ex favilla
Judicandus homo reus.
Huic ergo parce, Deus:

Pie Iesu Domine,
dona eis requiem. Amen.

Hans Memling, The Last Judgement Triptych, 1467-71
Oil on wood, 221 x 161 cm (central), 223,5 x 72,5 cm (each wing)
Muzeum Narodowe, Gdansk

Ο Hans Memling (c. 1440, Seligenstadt, - 1494, Bruges) φιλοτέχνησε αυτό το έργο σχετικά νωρίς στην καλλιτεχνική του πορεία στη Bruges, ωστόσο αποτελεί αναμφισβήτητα το διασημότερο και πιο επιβλητικό του έργο. Η σκηνή είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Πρόκειται για τη Δευτέρα Παρουσία με το κέντρο να κυριαρχείται από την θεία παρουσία του Χρηστού ένθρονου κατά την ημέρα της μεγάλης κρίσης, ενώ ακριβώς κάτω του ο αρχάγγελος Μιχαήλ φέρει το μεγάλο σταυροφόρο ζυγό.

Last Judgement Triptych (central panel)

Last Judgement Triptych (central detail of Jesus Christ)

Last Judgement Triptych (upper part of the central panel)

Last Judgement Triptych (lower part of the central panel)

Last Judgement Triptych (left and right panels)

Last Judgement Triptych (upper part of the left panel)

Last Judgement Triptych (lower part of the left panel)

Last Judgement Triptych (parts of the right panel)

Κωνσταντίνος Βαβυλουσάκης

2011-09-02T21:00:00.001+03:00

Χίος 1970
Αθήνα - Α.Σ.Κ.Τ. 1995
Λονδίνο - Central St. Martins College 2001

Peace Invaders, 2009
Oil on canvas, 150 x 150 cm

Kinder Attack, 2009
Oil on canvas, 120 x 150 cm

Oddity, 2005
Oil on canvas, 150 x 150 cm

Art Subjects

2011-08-31T18:17:00.004+03:00

Klimt, Οι Παρθένοι

Niki de Saint Phalle και Μετα-μοντερνισμός

Ο Διάβολος και οι μεταμορφώσεις του κακού στη γλυπτική του 19ου αιώνα στη Γαλλία

Without you I'm nothing...

Hieronymous Bosch, Christ carrying the Cross

2011-05-05T15:30:00.000+03:00

Hieronymous Bosch, Christ carrying the Cross, after 1500
Oil on panel, 74 x 81 cm
Museum voor Schone Kunsten, Ghent

Μία από τις πιο παραισθησιογόνες δημιουργίες στην ιστορία της Δυτικής Τέχνης, δήλωσε ο Paul van der Broeck, ειδήμων της ζωγραφικής του Hieronymous Bosch. Το έργο του Φλαμανδού καλλιτέχνη απεικονίζει δίχως αμφιβολία με τόση μαεστρία το Θείο Δράμα κατά την πορεία στο Γολγοθά σε μία σύνθεση που ανάλογη της δεν υπάρχει την περίοδο εκείνη. Ο χώρος της σύνθεσης πραγματικά εκμηδενίζεται από το συνωστισμό των κεφαλών, στοιχείο που μας οδηγεί να τοποθετήσουμε τη δημιουργία του με ασφάλεια μετά το 1500, δηλαδή στην τελευταία περίοδο του ζωγράφου.

Ο Bosch είχε επιλέξει να φιλοτεχνήσει κυρίως θρησκευτικά θέματα στο βίο του, ενώ το παρόν είχε αναδειχθεί στα πιο δημοφιλή και αγαπημένα. Μέσα σ' όλον αυτόν το ζωγραφικό θόρυβο προβάλλει στο κέντρο η κεφαλή του Ιησού Χριστού, εμφανώς καταβεβλημένου από το άχθος του σταυρού, μέρους μόνο του οποίου αποτυπώνεται στον πίνακα. Παρά τη θεματική προσήλωση, ο ζωγράφος με κριτική ματιά σχολιάζει τον κόσμο και τις ανθρώπινες πράξεις με ευφυή τρόπο. Ο Χριστός που φέρει τον Σταυρό δηλώνει την απόλυτη συμπόνια του Bosch για το Θείο Δράμα, ενώ μαρτυρεί την προσωπική του ενασχόληση με τις θρησκευτικές τάσεις του Ύστατου Μεσαίωνα. Ο Χριστός ως μοναχικός και καρτερικός άνδρας φέρει στην πλάτη του τις αμαρτίες αυτού του άσχημου και κτηνώδους κόσμου και λυτρώνει την ίδια την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κύρια ιδέα που επιθυμούσε ο Bosch να μεταδώσει εδώ. Έξοχα η σκηνή εκτυλίσσεται σε δύο διαγωνίους, φαινόμενο αρκετά σπάνιο με ξεχωριστή σημασία. Η πρώτη διαγώνιος φέρεται κατά μήκος του Σταυρού προς το δεξιό κάτω άκρο, στον "κακούργο εξ ευωνύμων" δηλαδή. Η δεύτερη τρέχει από αντίστροφη πλευρά, από το Ιερό Μανδήλιον έως τη δεξιά άνω γωνία, όπου και απεικονίζεται ο κλέφτης που μετανοήσε στο δεξιό πλευρό του Χριστού.

Πέριξ της κεντρικής μορφής ανδρικά πρόσωπα, δυστυχισμένα και συστρεφόμενα, ίσως καρικατούρες της ανθρωπότητας, συμπιέζονται σαν πλάσματα της κόλασης, χαρακτηριστικό που αρέσκεται ο ζωγράφος να αποδίδει. Παράλληλα, συμπληρώνει και θεολογικά το έργο σημειώνοντας την απόκλιση της ανθρωπότητας από το λόγο του Θεού, που με τόση γαλήνη και κατανόηση διαγράφεται στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Εντύπωση προκαλεί η απουσία της Παρθένου Μαρίας, ενώ η μόνη γυναικεία μορφή στο έργο είναι αυτή της Αγίας Βερονίκης στο αριστερό κάτω άκρο, εύκολα αναγνωρίσιμη από το Άγιο Μανδήλιον που οριοθετεί το κατώτερο τμήμα του πίνακα. Όλες οι μορφές είναι αξιοσημείωτες για την ποικιλία των ενδυμάτων, των χειρονομιών, αλλά και των εκφράσεων των προσώπων τους, ενώ παράλληλα ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει για την επιλογή του ζωγράφου να απεικονίσει τόσο περίτεχνα τα καπέλα, προφανώς για να καλύψει το κενό από την ασάφεια του χώρου και της συνολικής απεικόνισης των ανθρώπινων μορφών.

Ο Bosch συχνά απεικόνιζει τον κακό και αμαρτωλό άνθρωπο σε κάθε πιθανή αμφίεση και κατάσταση.

Η τεχνική του Hieronymous Bosch είναι αρκετά εκλεπτυσμένη και φιλοσοφημένη, η χρωματική του παλέτα δε επιλέγει χρώματα σκοτεινά με λίγες φωτεινές σημάνσεις για να αποδώσουν στο μέγιστο την ιεροπρέπεια της σκηνής. Οι αντιθέσεις του καλού και του κακού, τα δαιμονικά προσωπεία, οι μοναδικές εκφράσεις, η χαοτική αλληλεπίδραση των μορφών συνηγορούν στην μοναδική ανάδειξη της κεντρικής μορφής με τρόπο αριστουργηματικό. Ο Jos de Sigenza, ένας Ισπανός συγγραφέας του 16ου αιώνα, δεν έγραψε άδικα: "Η διαφορά μεταξύ του Bosch και των άλλων ζωγράφων έγκειται στο γεγονός ότι οι άλλοι απεικόνισαν τον άνθρωπο όπως εμφανίζεται εξωτερικά. Μόνο ο Bosch τόλμησε να τον ζωγραφίσει όπως φαίνεται από μέσα."

Ο Toulouse-Lautrec στο Τελλόγλειο

2010-10-26T15:29:00.003+03:00

Στόχος της έκθεσης είναι αφενός η γνωριμία με τον Toulouse Lautrec, τον ξεχωριστό αυτό δημιουργό, αλλά και το κλίμα, την ατμόσφαιρα της εποχής στο γύρισμα του 19^ου/20ού αι. Το υλικό της έκθεσης, περισσότερα από 170 έργα προέρχονται από το Μουσείο Orsay στο Παρίσι, από το Μουσείο Toulouse Lautrec στο Albi καθώς και από το Château du Bosc (έργα και οικογενειακά κειμήλια) στη Naucelle. Αντικείμενα, όπως τα γυαλιά του, ένα κουτί με χρώματα και μια παλέτα του, το κουκλοθέατρό του, δυο γιαπωνέζικες κούκλες και ένα ζωγραφισμένο βότσαλο, παραχωρήθηκαν από την κόμισα Nicole Tapié de Céleyran, μικρή ανηψιά του καλλιτέχνη. Εκτίθενται επίσης διπλά έργα των Lautrec και Van Gogh, που ρίχνουν φως στο πόσο οι δυο ζωγράφοι επηρέασαν ο ένας τον άλλον.

Σημαντικός αριθμός εκθεμάτων, πρωτότυπες αφίσες, σχέδια του καλλιτέχνη, βιβλία προέρχεται από την ιδιωτική συλλογή του Παύλου και της Μπελίντας Φυρού (Μουσείο Ηρακλειδών). Επίσης έργα από ιδιωτικές συλλογές στη Γαλλία και Ελβετία, καθώς και πλούσιο αρχειακό υλικό από το Αρχείο Σπητέρη στο Τελλόγλειο ολοκληρώνουν τα τεκμήρια της έκθεσης. Η έκθεση έχει έντονα καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα που υποστηρίζεται με συνεργασίες με το ΚΘΒΕ, το Τμήμα Θεάτρου και Μουσικών Σπουδών του ΑΠΘ, το Μουσείο Κινηματογράφου, το Γαλλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, τους Φίλους της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης κ.ά..

Την εποχή της Belle Epoque ολοκληρώνουν περίπου 150 χαρακτικά και σανγκίνες του Δημήτρη Γαλάνη, του ξεχωριστού αυτού Έλληνα δημιουργού, από τη συλλογή που δώρισε στο Τελλόγλειο το 2002 ο Δημήτρης Γαλάνης.

Ποικίλα και ενδιαφέροντα στοιχεία για την εποχή, αλλά και για την προσωπική ζωή του καλλιτέχνη, προσφέρει στον επισκέπτη και το πλούσιο αρχειακό και φωτογραφικό υλικό από το Αρχείο Σπητέρη. Ενώ τον απόηχο της προσωπικότητας του Toulouse Lautrec σε πιο σύγχρονες εφαρμογές δίνουν μαντίλες, υφάσματα και ρούχα του Γιάννη Τσεκλένη, εμπνευσμένα από τον καλλιτέχνη και τους ιμπρεσιονιστές.

Toulouse-Lautrec Henri (1864-1901)
Γοητευτική, ιδιόρρυθμη προσωπικότητα και γεννημένος αριστοκράτης, μετά την αναπηρία του, ο HenriMarieRaymonddeToulouseLautrec ασχολήθηκε με τη ζωγραφική. Στη σύντομη ζωή του, έφτιαξε υπέροχες αφίσες και περιέγραψε το κόσμο που μπαινόβγαινε στο ατελιέ του, καθώς και στα καμπαρέ που σύχναζε. Ο ταραγμένος ψυχικός του κόσμος κι οι καταχρήσεις τον οδηγήσανε στο αλκοόλ κι από κει στον πρόωρο θάνατο.
Γεννήθηκε στο Αλμπί,γιος του κόμη Αλφόνς Ντε Τουλούζ-Λοτρέκ και της κόμισσας Αντέλ. Στα 14 του παθαίνει το πρώτο σοβαρό ατύχημα κι αυτό δίνει άλλοθι στην οικογένειά του, για την εκ γενετής ατροφία των ποδιών του. Τέσσερα χρόνια μετά πηγαίνει στο Παρίσι και παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής στο ατελιέ των Λεόν Μπονάκαι Φερνάν Κορμόν. Το 1884 ανοίγει δικό του ατελιέ στη Μονμάρτρη, τη συνοικία των καλλιτεχνών. Συναναστρέφεται με μοντέλα, πόρνες και τραγουδίστριες.
Το 1891 γίνεται διάσημος σ' όλο το Παρίσι εξ αιτίας της τεράστιας επιτυχίας της πρώτης του αφίσας για το Μουλέν-Ρουζ. Τον επόμενο χρόνο, με πρωτοβουλία των φίλων του, πάει στο Λονδίνο, για ν' απομακρυνθεί από τους πειρασμούς του Παρισιού. Το 1899, αλκοολικός και συφιλιδικός, με πρωτοβουλία της μητέρας του, μεταφέρεται σε ιδιωτική κλινική, λίγο έξω από το Παρίσι και νοσηλεύεται για τρεις μήνες, όπου δε σταμάτησε να σχεδιάζει. Βγαίνοντας θα πει «με τα σχέδιά μου αγόρασα την ελευθερία μου».
Το 1900 πάει στο Μπορντό και μετά πάλι στο Παρίσι, αδύναμος και καταβεβλημένος. Πεθαίνει στις 9 Σεπτεμβρίου στο Πύργο Μαλρομέ, στο Μπορντό, σε ηλικία μόλις 37 ετών.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010 ΣΤΙΣ 19:30

Συνεργασία:

Γαλλία

Μουσείο Orsay, Παρίσι

Μουσείο Toulouse-Lautrec, Albi

Ιδιωτική Συλλογή, Chateau du Bosc, Naucelle

Ιδιωτικές Συλλογές

Ελλάδα

Μουσείο Ηρακλειδών, Αθήνα

Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα

Γενική ευθύνη: Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, Γενική Γραμματέας ΔΣ Τελλογλείου

Μουσειολογική μελέτη: Σταμάτης Ζάννος

Προετοιμασία έκθεσης: Χριστίνα Τσαγκάλια

Διάρκεια έκθεσης: 15 Οκτωβρίου 2010-30 Ιανουαρίου 2011

Ώρες λειτουργίας έκθεσης:

Τρίτη, Πέμπτη-Παρασκευή: 09.00 - 14.00

Δευτέρα, Τετάρτη: 09.00-14.00. & 17.00.-21.00
Σάββατο-Κυριακή: 10.00-18.00

Πηγή

άτιτλο

2010-05-10T13:53:00.002+03:00

Και
πάλι
ξυπνάς
με τα μάτια
κλειστά.

Edvard Munch, The Scream

2010-05-05T15:53:00.003+03:00

Edvard Munch, The Scream 1910
Tempera on board, 83,5 x 66 cm
Munch-museet, Oslo

Ο Edvard Munch υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Νορβηγούς καλλιτέχνες και θεωρείται προδρομος των Γερμανών εξπρεσιονιστών. Γεννημένος σ' ένα νορβηγικό χωριό με το όνομα Άνταλσμπρουκ στις 12 Δεκεμβρίου 1863 μεγάλωσε στο Όσλο, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 23 Ιανουαρίου 1944. Αν και ο ζωγράφος είναι βαθύτατα επηρεασμένος από τους μετα-ιμπρεσιονιστικούς καλλιτέχνες, όπως ο Van Gogh, ο Cezanne και ο Gauguin, ο ίδιος διαφοροποιεί την στάση του σε μια πιο αφαιρετική. Αρνείται να αναπαραστήσει το φευγαλέο της στιγμής, ενώ επιλέγει να αποτυπώσει εικόνες ασφυκτικά γεμάτες από συναισθήματα και εκφράσεις.

Το γνωστότερο έργο του Munch είναι αναμφίβολα η Κραυγή, η οποία και υπήρξε αντικείμενο ληστείας επανειλημμένες φορές στο παρελθόν. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές του ίδιου θέματος, οι οποίες και εκτίθενται στο Μουσείο Munch όσο και στην Εθνική Πινακοθήκη της Νορβηγίας. Ο καλλιτέχνης, αρχικά, είχε δώσει γερμανικό τίτλο στο έργο "Der Schrei der Natur" (Η Κραυγή της Φύσης). Αξίζει δε να σημειωθεί πως έχει διασωθεί μία περιγραφή στο ημερολόγιο του Munch και η έμπνευση του αντλείται, όπως άλλωστε μαρτυρεί ο πρώτος τίτλος, από το δυναμισμό της φύσης:

"Περπατούσα σ' ένα μονοπάτι με δυο φίλους - ο ήλιος έπεφτε - ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα - σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη - αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη - οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία - κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση."

22 Ιανουαρίου 1892

Η κραυγή -είναι πλέον ευρέως αποδεκτό- αποτελεί την επιτομή της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Edvard Munch. Η τραγική φιγουρά, που σαν φάντασμα προβάλει στο πρώτο πλάνο του πίνακα, ενσαρκώνει το απόλυτο σύμβολο του σύγχρονου ανθρώπου. Τόσο φθαρτός από την έκπτωση των ηθικών αξιών όσο απεγνωσμένος από τη διαπίστωση πως η σωτηρία και η ψυχική ισορροπία δεν κείται στον υλικό πλούτο, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο άνθρωπος έχει αφιερώσει στην μάταιη κατάκτησή του. Με φόντο τα νορβηγικά Φιορδ η σύνθεση ξεχειλίζει από συμβολισμούς και συναισθήματα υποβοηθούμενη από τη γήινη και σκουρόχρωμη παλέτα του Munch. Άγχος, αγωνία, απόγνωση για το παρόν και το μέλλον, ένας ατομικός βασανισμός για την διανοητική διαστροφή που επέρχεται στο γενικότερο περιβάλλον.

Αφιερωμένο στον Christopher Robin που το ζήτησε.

The Annunciation

2010-03-25T14:31:00.000+02:00

Simone Martini, The Annunciation and Two Saints 1333
Tempera on wood, 184 x 210 cm
Galleria degli Uffizi, Florence

Gentile da Fabriano, The Annunciation c. 1425
Tempera and gold leaf on wood, 41 x 48 cm
Pinacoteca, Vatican

Fra Angelico, The Annunciation c. 1430
Panel, 195 x 158 cm
S. Maria delle Grazie, S. Giovanni Valdarno

Rogier avn der Weyden, The Annunciation c. 1440
Oil on oak panel, 86 x 93 cm
Musée du Louvre, Paris

Leonardo da Vinci, The Annunciation 1472-75
Tempera on wood, 98 x 217 cm
Galleria degli Uffizi, Florence

Sandro Botticelli, Cestello Annunciation 1489-90
Tempera on panel, 150 x 156 cm
Galleria degli Uffizi, Florence

Matthias Gruenewald, The Annunciation c. 1515
Oil on wood, 269 x 141 cm
Musée d'Unterlinden, Colmar

Titian, The Annunciation c. 1535
Oil on canvas, 166 x 266 cm
Scuola Grande di San Rocco, Venice

El Greco, The Annunciation 1596-1600
Oil on canvas, 315 x 174 cm
Museo del Prado, Madrid

Caravaggio, The Annunciation 1608-09
Oil on canvas, 285 x 205 cm
Musée des Beaux-Arts, Nancy

Pieter Pauwel Rubens, The Annunciation 1609-10
Oil on canvas, 224 x 200 cm
Kunsthistorisches Museum, Vienna

Francisco Goya, The Annunciation 1785
Oil on canvas, 280 x 177 cm
Private Collection

Oskar Kokoschka, The Annunciation 1911
Oil on canvas, 83 x 122 cm
Mussem am Ostwall, Dortmund

Maurice Denis, The Annunciation under the Arch with Lilies 1913
Oil on canvas, 74,6 x 48,2 cm
Private Collection

John Willima Waterhouse, The Annunciation 1914
Oil on canvas, 135 x 99 cm
Private Collection

El Greco, The Coronation of the Virgin

2010-03-12T11:35:00.003+02:00

Ένα από τα αριστουργήματα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), το έργο «Η Στέψη της Παναγίας» παρουσιάζεται από την Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ.

Το Τελλόγλειο πρωτοπορεί και πάλι και φέρνει για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ένα έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. «Η Στέψη της Παναγίας» θα εκτίθεται στον εκθεσιακό χώρο του Τελλογλείου από τη Δευτέρα, 8 Μάρτιου του 2010 και για δύο μήνες.

«Η Στέψη της Παναγίας» είναι ένα έργο εξαιρετικής ποιότητας και σημασίας για την ώριμη περίοδο του καλλιτέχνη. (1603-1605 περίπου. Λάδι σε μουσαμά (57Χ76,5). Συλλογή Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης (Πρώην Συλλογή Stanley Moss, Νέα Υόρκη).

El Greco, The Coronation of the Virgin 1603-1605
Oil on oilcloth, 57 x 76,5
Alexander S. Onassis Public Benefit Foundation

Το 1603 ο Γκρέκο έλαβε την παραγγελία να εικονογραφήσει το μεγάλο παρεκκλήσιο στο Νοσοκομείο του Ελέους στο Ιγέσκας (Illescas), που ήταν αφιερωμένο στη Παναγία. Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας σε αυτό ήταν έργο του Ευαγγελιστή Λουκά και είχε μεταφερθεί στην Ισπανία από τον Άγιο Πέτρο. Η εικόνα αυτή απέκτησε φήμη θαυματουργής και προσήλκυε πολλούς προσκυνητές.

Η Στέψη της Παναγίας, μέρος του εικονογραφικού προγράμματος του κεντρικού βωμού στον ναό, αποτελεί ολοκληρωμένο προσχέδιο για τη σύνθεση στο κεντρικό αλτάρι. Η τοποθέτησή της πάνω από την παράσταση με την Παναγία του Ελέους (του Γκρέκο) θα υπογράμμιζε τη στενή συνάφεια ανάμεσα στη φιλευσπλαχνία της Παναγίας και στην ενθρόνισή της στους ουρανούς.

Ο Γκρέκο είχε ζωγραφίσει ήδη άλλους δύο πίνακες με το ίδιο θέμα, για να επιστέψει τα αλτάρια του ενοριακού ναού στην Ταλαβέρα λα Βιέχα (1591-92) και του παρεκκλησίου του San José στο Τολέδο (1597-99).

Στον πίνακα στο Ιγέσκας η όλη σύνθεση τοποθετείται σε ένα οβάλ που δημιουργούν οι μορφές του Υιού και του Πατρός με την Παναγία στο κέντρο. Η οπτική εστιάζει από κάτω προς τα επάνω, μεγεθύνοντας το κάτω τμήμα των μορφών, ενώ τα κεφάλια είναι μικρότερα. Το Άγιο Πνεύμα και το στέμμα που συγκρατούν ο Πατήρ και Υιός πάνω από το κεφάλι της Παναγίας αποτελούν την κορύφωση του κατακόρυφου άξονα του έργου. Στο έργο αυτό ο Γκρέκο έχει εξαλείψει τους Αποστόλους και τους Αγίους και η όλη σύνθεση τοποθετείται σε σύννεφα που δημιουργούν τον θρόνο με χερουβείμ και μικρούς αγγέλους ανάμεσά τους.

Πηγή: Τελλόγλειο ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.

Art

2010-02-16T20:58:00.004+02:00

Kunst kann nicht modern sein. Kunst ist urewig.

Art cannot be modern. Art is eternal.

Η Τέχνη δεν μπορεί να είναι μοντέρνα. Η Τέχνη είναι αιώνια.

Egon Schiele

22 April 1912
Gouache, watercolour and pencil, 32 x 48,3 cm

Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Caravaggio. The Complete Works

2010-02-14T22:07:00.002+02:00

Sublime Beauty and Dramatic Action

The complete œuvre of the dark genius who revolutionized European painting — and remains as controversial 400 years after his death

Caravaggio, or more accurately Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571–1610), was a legend even in his own lifetime. Celebrated by some for his naturalism and his revolutionary pictorial inventions, he was considered by others to have destroyed painting. Few other artists have provoked such controversy and so many contradictory interpretations right up to modern times.

Just in time for the Caravaggio year 2010, this work offers a comprehensive reassessment of Caravaggio's entire oeuvre, with a catalogue raisonné of his works. Five introductory chapters analyse his artistic career from his training in Lombard Milan and his triumphal rise in papal Rome, up to his dramatic final years in Naples, Malta and Sicily. The spotlight thereby falls upon the radical nature and innovative force of Caravaggio's art and its influence in all of Europe.

Our understanding of Caravaggio's work has been substantially broadened in recent decades by major exhibitions, restoration campaigns, new attributions and archival discoveries. The new catalogue raisonné offers a detailed overview of the artist's entire œuvre based on the latest research. Every painting is reproduced in large-scale format, with spectacular details that offer dramatic close-ups and set new standards in print quality. A new photographic campaign has been undertaken, enabling the smallest details to be reproduced on a large scale for the first time. They reveal all the more clearly Caravaggio’s virtuosity and his enormous ability to capture the viewer’s attention and to build a communicative bridge between the worlds of picture and viewer. Sequences of spectacular details grouped by subject allow us to experience Caravaggio’s ingenious rhetoric of looks and gestures and their theatrical staging in paint.

Source: http://www.taschen.com/pages/en/catalogue/art/all/00358/facts.caravaggio_the_complete_works.htm

Alexander McQueen: Νοσηρός και υπέρκομψος

2010-02-12T15:18:00.002+02:00

Της Έφης Φαλίδα

Ο Αλεξάντερ Μακουήν δεν ήταν μία εύκολη περίπτωση κομψότητας. Αλλά ένας σχεδιαστής που έκανε «ζόρικη» μόδα. Οι γυναίκες που καταλάβαιναν τι εννοούσε με τα φαντασμαγορικά σώου του είναι δυναμικές και διαθέτουν μία έμφυτη θεατρικότητα. Με άλλα λόγια ο Μακουήν υπήρξε πολύ μοντέρνος για την εποχή του. Μας το δήλωσε με την τελευταία του φαντασμαγορική, φευγάτη συλλογή που παρουσίασε τον περασμένο Οκτώβριο στο Παρίσι. Ήταν ένα πάντρεμα τεχνολογίας και αναζήτησης της Χαμένης Ατλαντίδας που αποτυπώθηκε πάνω στα prints των ρούχων του.

Πριν λίγα χρόνια μας ξάφνιασε με τον έρωτα του για τις ηρωίδες των ταινιών του Χίτσκοκ. Ηταν απλά ένα καπρίτσιο του «Λη», όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του. Γιατί ήθελε να αποδείξει σε όσους αρνούνται να παραδεχτούν την αριστοτεχνικά στο κόψιμο γραμμή του, ότι γνωρίζει τις βασικές αρχές της ραφής σε τέτοιο βαθμό ώστε να παίζει μπάλα και στην ομάδα της Α’ εθνικής των μετρ της υψηλής ραπτικής.

Κι αφού τους αποστόμωσε με στενά ταγιέρ, κοντά σακάκια με μακριά στενά μανίκια, φορέματα όλο πένσες, κοψίματα στη μέση και έμφαση στις καμπύλες, επέστρεψε στον παλιό, νοσηρό και υπέρκομψο εαυτό του. Για να ασχοληθεί με τις περίεργες ιδέες του για τη μόδα. Ο Μακουήν είχε εμμονή με τη σεξουαλικότητα και τη έβγαζε στα ρούχα που σχεδιάζει. Άλλωστε έγινε διάσημος χάρη σε δύο πράγματα. Το πρώτο είχε να κάνει με το ταλέντο του να σκηνοθετεί παραστάσεις και όχι απλά να στήνει παρουσιάσεις μίας συλλογής με ρούχα. Το δεύτερο ήταν τα παντελόνια του με το κόψιμο χαμηλά στη μέση μέχρι την εμφάνιση του όρους της Αφροδίτης, που θα έλεγαν στη γλώσσα τους οι φετιχιστές των γυναικείων οπισθίων.

Μία τέτοια στυλιστική διάλεκτο φορτωμένη σεξ που θα μπορούσε να σηκώσει το ύφος των σταρ της ποπ κουλτούρας φυσικά και την κατάλαβε η Μαντόνα και ο Ντέηβιντ Μπάουι. Έτσι ο Μακουήν έγινε ο πατέρας αυτού του στενού σε ανδρική γραμμή παντελονιού που άλλαξε τη δυναμική των ερωτογενών περιοχών του γυναικείου σώματος. Και από το στήθος, το παιχνίδι του σέξυ σικ μεταφέρθηκε στην ακάλυπτη κοιλιά με τους γυμνασμένους κοιλιακούς. Ο Αλεξάντερ Μακουήν με ένα παντελόνι τοποθετήθηκε στη σειρά των ισχυρών παικτών της μόδας. Και οι συμπατριώτες του τον έχρισαν τέσσερις φορές Σχεδιαστή της Χρονιάς, ενώ η βασίλισσα της Αγγλίας τον έχρισε Αξιωματούχο της. Το στυλ του 21ου αιώνα τώρα πια βγαίνει και μέσα από τις δικές του προτάσεις.

Το ατίθασο αγόρι με την κακή αγγλική προφορά που μπήκε στο Central Saint Martins School of Art και στα αγγλικά παραδοσιακά ραφτάδικα της οδού Savile Raw πέτυχε τους στόχους του. Να ειρωνεύεται την παράδοση της κλασσικής κομψότητας της αγγλικής αριστοκρατίας και να την ανακατεύει με την πανκ αισθητική του. Μετά από μία σύντομη αλλά επεισοδιακή παραμονή στον οίκο Givenchy, με συνιδιοκτήτη του οίκου του τον όμιλο Gucci, ο Αλεξάντερ Μακουήν, προχώρησε στη συλλογή του χειμώνα 2007 και καταγοήτευσε το κοινό του. Μετά από αρκετές απλουστευμένες συλλογές, ο σχεδιαστής που λατρεύει τα εφφέ στα σώου του επέστρεψε με ένα παραμύθι πάνω στην πασαρέλα. Που το διηγήθηκαν γυναίκες ντυμένες σαν τη μεσαιωνική Λαίδη Μακβέθ καλυμένη με λευκά δαντελένια πέπλα, ρομαντικές υπάρξεις με σκοτσέζικα και τουήντ ταγιέρ πάνω στα οποία ο ταλαντούχος σχεδιαστής πρόσθεσε γούνινους γιακάδες και τα συμπλήρωσε με γούνινα καπέλα. Πήγε μάλιστα ακόμα πιο πίσω στο παρελθόν κι επισκέφθηκε τις σκοτσέζικες ρίζες της καταγωγής του για να τελειοποιήσει κάτι που είχε ξεκινήσει στα πρώτα βήματα της καριέρας του.

Ο Μακουήν πάτησε πάνω στα ίχνη της πρώτης του συλλογής, στις αρχές του ’90 την οποία είχε τιτλοφορήσει «Βιασμός στα Υψίπεδα» («Highland Rape») . Στο στυλ του τότε υπήρχε θυμός και αγριότητα στη μεταχείριση των υλικών. Στις επόμενες δουλειές του άφησε να ξεχυθεί ρομαντισμός και ποιητική διάθεση. Αυτή τη φορά οι ηρωίδες του έγιναν παραμυθένιες φιγούρες που περιπλανιούνται στις πεδιάδες και τα κάστρα της Σκοτίας φορώντας καρό φούστες με κρινολίνα, τουαλέτες διακοσμημένες με φτερά παραδείσιων πτηνών και σύνολα από μπροκάρ αντικέ υφάσματα που έμοιαζαν σαν ο Μακουήν να είχε κατεβάσει από τους τοίχους κάποιου παλιού πύργου. Στη ρεαλιστική πλευρά των συλλογών υπήρχαν μοναδικά πειστήρια του αδιαμφισβήτητου ταλέντου του στο εφαρμοστό κόψιμο των ρούχων. «Όλα περιστρέφονται γύρω από τη δύναμη των γυναικών», ήταν το μότο του.

ΤΑ ΝΕΑ, Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010

Happy Birthday Time (x2)

2010-02-08T13:45:00.005+02:00

Τελικά, ο χρόνος κυλά πολύ γρηγορότερα απ' όσο οι άνθρωποι πιστεύουν. Πράγματα που φαντάζουν τόσο μακρινά έρχεται αυτή η στιγμή που τα καθιστά πια μια ανάμνηση -όχι απαραίτητα ευχάριστη- ωστόσο, μια ιδέα ή πράξη του παρελθόντος. Κι όμως, ορίζοντας την ίδια υποθετική έννοια του χρόνου σε διακριτά διαστήματα το μεγαλύτερο κομμάτι εξιστορεί το παρελθόν, μία ακαριαία σκηνή απαρτίζει το παρόν, ενώ το μέλλον είναι σίγουρα αγέννητο, μία αναγκαία διάσταση διευθετημένη από την αισιοδοξία ή τον πεσιμισμό του χαρακτήρα κάθε νοήμονος προσώπου.

Και η μεταβλητότητα; Ναι, τα πάντα αλλάζουν. Έτσι φημολογείται. Ιδέα, αξία, νοοτροπία, άυλες έννοιες που αναμφισβήτητα μεταβάλλονται με την ίδια ταχύτητα, όπως η στιγμή που πληκτρολογώ αυτό το κείμενο αποτελεί παρελθόν. Μάλλον αλλάζουν τα πάντα. Ακόμα και τα βάθρα που στήριξες έναν ολόκληρο κόσμο, τόσο στέρεο στην αρχή, προβάλλουν τις πρώτες ρωγμές. Ίσως να έπρεπε να γίνει χρήση άλλου υλικού. Πιθανόν τα θεμέλια να μη χρειάζονταν καν υποστήριξη. Αυτή ήταν, εντούτοις, η επιλογή. Θεωρήθηκε η κρίσιμη απόφαση για την ανέγερση του οικοδομήματος με τη μεγάλη νέον επιγραφή στην πρόσοψη "Τόλμη και Γοητεία". Αφενός τόλμη, διότι απαιτεί θάρρος να αρχίσεις την κατασκευή μιας ολόκληρης ζωής, γοητεία αφετέρου, γιατί τίποτα στη ζωή δε χαίρει χάρης και κομψότητας δίχως στυλ. Μερικά δεν αλλάζουν ποτέ. Ούτε η ειλικρίνεια ούτε η πίστη αποτελούν την καταλυτική ισχύ μεταβλητότητας. Μόνο η βούληση. Ισχυρή ή ασθενής. Ίσως να μην έχει σημασία.

Η τελική απορία είναι η διατήρηση εκείνου του παλιού υλικού ακόμα στο σπίτι. Πάντοτε υπάρχουν περιθώρια κατεδάφισης και οικοδόμησης ενός νεόδμητου κτιρίου ή ακόμα αγοράς μίας νέας έκτασης για μία νέα φωσφορίζουσα επιγραφή. Η πολυδάπανη ανακατασκευή ίσως να αποφευχθεί με την εξαφάνιση των ρωγμών. Τόσα υλικά επιδιόρθωσης εξάλλου κυκλοφορούν στο εμπόριο. Συμπέρασμα μέγα, λοιπόν, η επιπολαιότητα δεν είναι καλός σύμβουλος της μεταβλητότητας. Ποτέ μην ξεχνάς τις μνήμες που σου προσέφερε το παλιό σπίτι, οι οποίες, αν και ανήκουν χρονικά στο παρελθόν, είναι ικανές να τροφοδοτούν ακόμη το παρόν και να γεννούν το μέλλον.

Σήμερα η Χουακίνα γιορτάζει τα 3α της γενέθλια και ο Antoine αύριο γιορτάζει τα 19α

Remember me when you're the one who's silver screened
 Remember me when you're the one you always dreamed
 Remember me whenever noses start to bleed
 Remember me, special needs

 Just 19 and sucker's dream I guess I thought you had the flavour
 Just 19 and dream obscene with six months off for bad behaviour

 Remember me when you clinch your movie deal
 And think of me stuck in my chair that has four wheels
 Remember me through flash photography and screams
 Remember me, special dreams

 Just 19 this sucker's dream I guess I thought you had the flavour
 Just 19 and dream obscene with six months off for bad behaviour
 Just 19 and sucker's dream I guess I thought you had the flavour
 Just 19 and dream obscene with six months off for bad behaviour

 Remember me...

Madonna for Dolce&Gabbana

2010-01-25T20:49:00.004+02:00

Η συνεργασία της βασίλισσας της pop με το διάσημο ιταλικό οίκο είναι γεγονός! Μετά από τη συνεργασία της με τον οίκο Louis Vuitton, η Madonna είναι το νέο πρόσωπο για τη διαφημιστική καμπάνια της Spring/Summer 2010 για την Dolce&Gabbana σε μία φωτογράφιση που πραγματοποιήθηκε στην καρδιά της Νέας Υόρκης -και όχι του Μιλάνου. Στις 6 Νοεμβρίου του περασμένου έτους ο φωτογράφος Steven Klein, εμφανώς επηρεασμένος από τον ιταλικό κινηματογράφο, αποκάλυψε πως η Madonna μπορεί να κάνει ακόμα και το πλύσιμο των πιάτων να φαίνεται εξίσου σέξυ!

Dolce&Gabbana's Spring/Summer ad campaign

"Η παρουσία της Madonna στη διαφημιστική καμπάνια είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα", δήλωσαν οι σχεδιαστές Domenico Dolce και Stefano Gabbana.

Whatever you do, do it with style!

Γιάννης Μόραλης

2009-12-21T00:10:00.005+02:00

Γεννημένος στην Άρτα το 1916 και ζώντας εκεί τα πρώτα 10 χρόνια του, ο Γιάννης Μόραλης καταφέρνει να γίνει δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών μόλις σε ηλικία 15 ετών. Με δασκάλους τον Παρθένη, τον Κεφαληνό, τον Αργυρό και το Γερανιώτη γαλουχήθηκε με τα ιδανικά και τις αξίες που αποτέλεσαν τα βάθρα της "Γενιάς του '30", όπως αποκαλείται. Η Γενιά του '30, χωρίς να περιθωριοποιεί την παράδοση, αναζητά νέες διεξόδους υγιούς προβληματισμού, τις οποίες και θα ανακαλύψει σε έναν ώριμο μοντερνισμό, γεγονός που αποδεικνύει τη δυναμικότητα της ελληνικής ζωγραφικής στον καιρό του μεσοπολέμου. Γκίκας, Εγγονόπουλος, Τσαρούχης, νέες μορφές μαζί με το Μόραλη πρωταγωνιστούν στη νέα σκηνή που τολμά να δημιουργήσει με άλλο γνώμονα, περισσότερο προσωπικό, αποδεσμευμένο από τη νοσταλγική ελληνικότητα της παρελθούσας εποχής.

Δύο Φίλες, 1946
Λάδι σε μουασαμά, 160 x 104 cm
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα

Μορφή, 1951
Λάδι σε μουασαμά, 160 x 104 cm
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα

Το έργο του Γιάννη Μόραλη κατακλύζεται από έναν αισθαντικό ρομαντισμό, πλήρως σχηματοποιημένο σε μία μορφή ακραίας γεωμετρίας, όχι ανεξάρτητο από τη γενικότερη τάση εκλογίκευσης της ελληνικής πραγματικότητας. Μελετώντας την καλλιτεχνική δημιουργία του ζωγράφου ανακαλύπτεται ένας κόσμος συνεχούς αναζήτησης και ουσιαστικού προβληματισμού. Αρχικά, η εργασία σε πορτρέτα δουλεμένα μετωπικά σε έναν αβαθή χώρο αποκαλύπτει περίτρανα την ενασχόλησή του με την ελληνιστική και αναγεννησιακή ζωγραφική. Αργότερα, στραμμένος προς την κλασική αρχαιότητα, με βλέμμα ωστόσο κριτικό, θα στιγματίσει το έργο του, το οποίο αναμφισβήτητα αποθεώνει το γυναικείο γυμνό, εν αντιθέσει με τον Τσαρούχη στον οποίο πρωταγωνιστεί το ανδρικό πρότυπο.

Επιτύμβια Σύνθεση Γ, 1958-1963
Λάδι σε μουασαμά, 150 x 150 cm
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα

Το 1947, ημερομηνία σταθμός για την εξέλιξη του καλλιτέχνη όσο για την πληγή του ελληνικού ακαδημαϊσμού, αποτελεί η εκλογή του ως τακτικού καθηγητή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Την δεκαετία του '50 την εμφάνισή τους πραγματοποιούν οι επιτύμβιες κόρες του Μόραλη, σύμβολο της επιβεβαίωσης του διπόλου Έρως-Θάνατος που αρέσκεται να απεικονίζει ο ζωγράφος. Οι γυναίκες του, μελαγχολικές σε στάση βαθύτατου στοχασμού, περικλείονται σε έναν απόλυτα σχηματοποιημένο χώρο, όπου η λογική εδραιώνεται στο καθολικότερο αισθηματικό πλαίσιο που τίθεται από τη βούληση του Μόραλη. Γραμμές πλήρως αρμονικές αναγάγουν τη ζωγραφική σε μια τρυφερή γεωμετρία.

Γυναίκα δένει τις μπότες της, 1976
Ακρυλικό σε μουσαμά, 176 x 198 cm
Ιδιωτική Συλλογή, Αθήνα

Πανσέληνος, 1977
Ακρυλικό σε μουσαμά, 176 x 198 cm
Ιδιωτική συλλογή, Αθήνα

Στην τελευταία περίοδο της ζωής του οι συνθέσεις γίνονται ολοένα πιο αφαιρετικές, η παλέτα γίνεται πιο βαθύχρωμη, αντανακλώντας το ίδιο το αισθητικό πρόβλημα που βασάνιζε τον καλλιτέχνη. Με την πάροδο του χρόνου η λυρική ζωγραφικότητα εγκαταλείπεται και τη θέση της λαμβάνει το λιτό περιγραφικό στοιχείο: γραμμές, σχήματα, χρώματα συζευγμένα σαν ιδεογράμματα αποθεώνουν τη λογική μιας εικόνας, ανεξάρτητης της μονοδιάστατης αντιμετώπισης της ανθρώπινης μορφής. Ο Γιάννης Μόραλης απέδειξε αξιομνημόνευτα στον ελληνικό χώρο τη δυνατότητα ομιλίας στο θεατή με όσα λιγότερα μέσα του επέτρεπε ο καμβάς του. Ένας πραγματικός έρωτας γραμμών και χρωμάτων, ένας εναγκαλισμός αφαιρετικότητας και ρομαντισμού, συνοψίζουν το έργο του μεγάλου δασκάλου.

Ερωτικό, 1990
Λάδι σε καμβά, 200 x 200 cm
Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη

The dim lake

2009-12-17T12:41:00.002+02:00

In spring of youth it was my lot
To haunt of the wide world a spot
The which I could not love the less--
So lovely was the loneliness
Of a wild lake, with black rock bound,
And the tall pines that towered around.

But when the Night had thrown her pall
Upon the spot, as upon all,
And the mystic wind went by
Murmuring in melody--
Then--ah, then, I would awake
To the terror of the lone lake.

Yet that terror was not fright,
But a tremulous delight--
A feeling not the jewelled mine
Could teach or bribe me to define--
Nor Love--although the Love were thine.

Death was in that poisonous wave,
And in its gulf a fitting grave
For him who thence could solace bring

To his lone imagining--
Whose solitary soul could make

An Eden of that dim lake

Edgar Allan Poe, The lake 1827

Pierre Puvis de Chavannes, The Dream 1883

Gnossiennes No1

2009-12-03T15:05:00.003+02:00

ΦΙΛΙ ΕΝΩΣΗ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Η Αρχιτεκτονική ως Εικόνα

2009-11-26T17:53:00.004+02:00

Η «εικόνα» της αρχιτεκτονικής στη βυζαντινή τέχνη, η πρόσληψη και απόδοση του αρχιτεκτονικού χώρου, πραγματικού και υπερβατικού, αποκαλύπτονται στη διεθνή έκθεση «Η Αρχιτεκτονική ως Εικόνα. Πρόσληψη και αναπαράσταση της αρχιτεκτονικής στη βυζαντινή τέχνη» που παρουσιάζεται στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού από τις 6 Νοεμβρίου 2009 έως τις 31 Ιανουαρίου 2010.

Τριάντα από τα πιο γνωστά μουσεία και συλλογές δύο ηπείρων, της Ευρώπης και της Αμερικής, δανείζουν στην έκθεση εικόνες, χειρόγραφα, αντικείμενα μικροτεχνίας και προπλάσματα κτιρίων και ναών. Από την Πινακοθήκη Τρετιάκοφ και το Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας μέχρι το Θησαυροφυλάκιο του Αγίου Μάρκου στη Βενετία και από το Ιστορικό Μουσείο της Αρμενίας στο Ερεβάν μέχρι το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, 80 εκθέματα προσφέρουν μια νέα διεισδυτική ματιά στη βυζαντινή τέχνη μέσα από τις αναπαραστάσεις της αρχιτεκτονικής. Σε αυτά περιλαμβάνονται έργα από τις πιο σημαντικές ελληνικές συλλογές βυζαντινής τέχνης, όπως το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη, το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο και το Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, το Μουσείο Αντιβουνιώτισσας στην Κέρκυρα, το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο και πολλές άλλες.

Επιστέγασμα πολυετούς ερευνητικού προγράμματος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και του Τμήματος Τέχνης και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Princeton με τη συμβολή του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών και του Ευρετηρίου Χριστιανικής Τέχνης του ιδίου πανεπιστημίου, είναι η πρώτη έκθεση διεθνώς που εξετάζει το συγκεκριμένο θέμα. Επιχειρώντας να φέρει τον σύγχρονο θεατή πιο κοντά στο πνεύμα και τον υπερβατικό χαρακτήρα της βυζαντινής τέχνης, η έκθεση ερευνά ζητήματα όπως η πνευματικότητα που διαπνέει τη βυζαντινή αρχιτεκτονική και η γεμάτη νοήματα διάσταση του χώρου, οι δισδιάστατες απεικονίσεις του πραγματικού και ο ρόλος του φαντασιακού, συμβολισμοί όπως η ουράνια ιεραρχία, η σχέση του ανθρώπου με το υπερβατικό και με το Θεό, ο ρόλος της ιδεατής αλλά και πραγματικής πόλης, της Ιερουσαλήμ, ως τόπου που συνδέει γη και ουρανό.

Μέσα από την έκθεση διαφαίνεται η διαχρονικότητα χαρακτηριστικών στοιχείων στον τρόπο σύλληψης και απεικόνισης της αρχιτεκτονικής στη βυζαντινή τέχνη, αλλά και η διαφορετική οπτική σε σχέση με την τέχνη της Δύσης και τις προσεγγίσεις της Αναγέννησης.

Την έκθεση συνοδεύει επιστημονικός κατάλογος που περιλαμβάνει τέσσερα εισαγωγικά δοκίμια, λήμματα και φωτογραφίες των εκθεμάτων και βιβλιογραφία. Πρόκειται για μια έκδοση που απευθύνεται τόσο στον επιστήμονα όσο και στον φιλότεχνο αναγνώστη, προσφέροντας ένα πανόραμα αρχιτεκτονικών αναπαραστάσεων στη βυζαντινή τέχνη.

Η έκθεση συνδιοργανώνεται από το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και το Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Princeton. Μετά την παρουσίαση της στη Θεσσαλονίκη, θα μεταφερθεί στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Princeton, όπου και θα παρουσιάζεται από τις 6 Μαρτίου έως τις 7 Ιουνίου 2010.

Το ερευνητικό πρόγραμμα

Η έκθεση «Αρχιτεκτονική ως Εικόνα» αποτελεί καρπό ενός φιλόδοξου ερευνητικού προγράμματος που επιχειρεί να ανοίξει νέες κατευθύνσεις στην έρευνα της βυζαντινής τέχνης. Στόχος του προγράμματος ήταν η κατανόηση της σημασίας της αρχιτεκτονικής απεικόνισης στο πλαίσιο της βυζαντινής τέχνης, με κύριους άξονες την έρευνα, την πραγματοποίηση έκθεσης αρχικά στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και κατόπιν στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Princeton καθώς και την έκδοση επιστημονικού καταλόγου.

Με την παρουσίαση της έκθεσης στο ευρύτερο κοινό, στην Ευρώπη και την Αμερική, αυτό το πρωτότυπο πρόγραμμα επιδιώκει να συμβάλει στην προσέγγιση και καλύτερη κατανόηση της κληρονομιάς του βυζαντινού πολιτισμού, στην ανταλλαγή νέων ιδεών και στην ενθάρρυνση του περαιτέρω διαλόγου μεταξύ των ειδικών διεθνώς.

Caravaggio, St Matthew and the Angel

2009-10-31T17:00:00.000+02:00

Το 1565 ο Γάλλος Matteo Contarelli, πρελάτος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ανέγειρε ένα παρεκκλήσιο στη Ρώμη προς τιμή του San Luigi dei Francesi (Αγίου Λουδοβίκου των Γάλλων). Ωστόσο ο ναός δεν διακοσμήθηκε όσο ήταν εν ζωή ο Contarelli και η διαθήκη του όριζε ως υπεύθυνο το Virgilio Crescenzi. Τελικά, η διακόσμηση ολοκληρώθηκε από το υιό του, Giacomo Crescenzi.

Caravaggio, St Matthew and the Angel (destroyed) 1602
Oil on canvas, 223 x 183 cm
Formerly Kaiser-Friedrich-Museum, Berlin

Ο Caravaggio στα 1602 -κι ενώ χαίρει μιας διασημότητας στη Ρώμη- έχει αποδείξει περίτρανα πως είναι ικανός να αναγάγει τη ζωγραφική σε άλλο επίπεδο. Οι παραδοσιακές φόρμες απεικόνισης του θείου θαύματος εγκαταλείπονται, η υπερκόσμια αύρα που διέτρεχε τα έργα της Αναγέννησης συνθλίβεται και πλέον κάθε μορφή δομημένη σε περιβάλλον οικείο στο θεατή αποκτά γήινα χαρακτηριστικά. Ωστόσο, οι νέοι όροι σύνθεσης εμφανώς εμπνευσμένοι από την καθημερινή ζωή προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ "ιερού και βέβηλου". Δύο έργα του καλλιτέχνη, Το Μαρτύριο του Ματθαίου και Η Κλήση του Ματθαίου, κοσμούν ήδη τους τοίχους του San Luigi dei Francesi. Αν και υπήρχαν αντιρρησίες σχετικά με την ανάθεση ενός νέου έργου στον Caravaggio, οι πλειοψηφία είχε ικανοποιηθεί από το αποτέλεσμα της εργασίας του, συνεπώς επιλέχθηκε και για ένα θέμα με το Ματθαίο να καθοδηγείται στη γραφή του από έναν άγγελο, η ανάθεση του οποίου έγινε στις 7 Φεβρουαρίου 1602 από τον Giacomo Crescenzi. Ο κατά παραγγελία πίνακας προοριζόταν να αντικαταστήσει μία γλυπτική σύνθεση ενός Φλαμανδού ονόματι Jacob Cobaert, το έργο του οποίου απορρίφθηκε παράλληλα με την τοποθέτησή του κρινόμενο ως μη ικανοποιητικό.

Η πρόσκληση του Caravaggio ήταν αναμφισβήτητα μεγάλη, καθότι έπρεπε σε διάστημα τριών μηνών να παραδώσει τον πίνακα, αλλά και να δημιουργήσει ένα δυναμικό αντικατάστατο για το απορριφθέν γλυπτό του Cobaert. Εντούτοις, η εκτέλεση και παράδοση του πίνακα το Μάιο ακολουθήθηκε από μία απόρριψη λόγω ηθικών και θρησκευτικών παραγόντων. Όπως παρατηρείται στην ασπρόμαυρη εικόνα παραπάνω, ο Ματθαίος απεικονίζεται ως ένας άξεστος, γενειοφόρος χωρικός ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν αποπνέει τη λάμψη του Ευαγγελιστή ως έδει. Γυμνός κάτω από τους αγκώνες και τα γόνατα, ρακένδυτος και βρώμικος, κοιτά με τα μάτια ορθάνοιχτα τις σελίδες μπροστά του γεννώντας ακόμα και την απορία αν γνωρίζει γραφή! Ο κλήρος θεώρησε την ευπρέπεια ανύπαρκτη. Δεν αποδέχθηκε ούτε το σταυροπόδι ούτε την προεξέχουσα πατούσα, αλλά κυρίως αυτό που σκανδάλισε περισσότερο ήταν αναντίρρητα η ερωτική χροιά του αγγέλου. Με βλέμμα φιλήδονο κάτω από το ημίφως οδηγεί νωχελικά τα άκομψα, χοντρά χέρια του Ματθαίου, ενώ το ανδρόγυνο πρόσωπο και τα μακριά με μπούκλες μαλλιά έρχονται εν πλήρη αντιθέσει με την τραχεία και φαλακρή κεφαλή του Αγίου. Χρωματικά -το μόνο που είναι δυνατό να σημειωθεί- στο σκοτεινό φόντο του πίνακα προβάλλουν αντιθετικά οι μεγάλες, πάλλευκες πτέρυγες του αγγέλου, οι οποίες αναδεικνύουν τις ανατομικές μελέτες των μεγάλων δασκάλων του προηγούμενου αιώνα κυρίως.

Το έργο πωλήθηκε τελικά στον προστάτη του Caravaggio, μαρκήσιο Vincenzo Giustiniani, και κατέληξε έπειτα στο Βερολίνο, όταν το 1815 οι απόγονοι του μαρκησίου τον πώλησαν στο μουσείο του αυτοκράτορα Φρειδερίκου. Δυστυχώς, το έργο καταστράφηκε το 1945 σε βομβαρδισμό της πόλης κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Caravaggio, St Matthew and the Angel 1602
Oil on canvas, 296,5 x 195 cm
Contarelli Chapel, San Luigi dei Francesi, Rome

Η αποτυχία του Caravaggio να ευχαριστήσει τον κλήρο του San Luigi dei Francesi τον ώθησε στην παραγωγή ενός νέου πίνακα βάσει μιας πιο συντηρητικής και κλασικής οδού, όπως περιγράφουν σύγχρονοι μελετητές του ζωγράφου, με τις δύο μορφές να διατηρούν πλέον τις καθώς πρέπει αποστάσεις. Πράγματι, ο Ματθαίος έχει έκδηλα ευγενέστερα χαρακτηριστικά και ένα φωτοστέφανο στην κεφαλή του, ενώ ο άγγελος άνωθεν δεν κινεί αυτόματα το χέρι του Ευαγγελιστή, αλλά χρησιμοποιεί νοηματικές κινήσεις. Επιπλέον, το γεωμετρικό μοτίβο του πτυχωτού υφάσματος του αγγέλου σε συνδυασμό με το συνολικό τρόπο της έκτασης του άνω μέρους του κορμιού που συνενώνεται ελικοειδώς με το σώμα του Ματθαίου γεννά μία σύνθεση αρκετά επιτηδευμένη. Ο ζωγράφος αυτή τη φορά δε λησμόνησε και το χώρο όπου θα διακοσμηθεί από το έργο του. Η θέση του θα ήταν μεταξύ δύο στήλων, συνεπώς προτίμησε να φιλοτεχνήσει μία σκηνή που εξελίσσεται κατακόρυφα, ώστε και το εξωτερικό περιβάλλον να συναινεί στη συνολικότερη αισθητική.

Αναλύοντας, όμως, την πινελιά του καλλιτέχνη παρατηρούμε ότι ο Caravaggio υπεκφεύγει του κλασικού ωμού ρεαλισμού που είχε διαμορφώσει στην πορεία του. Το οπτικό τέχνασμα, κατά το οποίο ο καθοδηγούμενος άγιος γέρνει την καρέκλα προς τα πάνω, αποτελεί το συνδετικό κρίκο που ξεκλειδώνει την κινητικότητα της γενικότερης σύνθεσης ως έργο και χώρος. Με την κάθοδο του αγγέλου μεταφέρεται ο κινητικός παλμός που διαχέεται ευφυώς στο καθολικό χώρο του παρεκκλησίου. Η αστάθεια του Ματθαίου και η προσπάθειά του να ισορροπήσει, αν και αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο σημασιολογικά στοιχείο, δεν έγειρε αντιδράσεις. Ο πίνακας παραδόθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και σύμφωνα με τα έγγραφα ο Caravaggio έλαβε την πληρωμή του στις 22 Σεπτεμβρίου.

Ο ζωγράφος κατορθώνει να αποπνεύσει σε μεγάλη κλίμακα τη μυσταγωγία που ζητούσε ο κλήρος γι' αυτό το ρετάμπλ, από την εναπόθεση του κρεμάμενου αγγέλου που περιτυλίγεται μέσα σ' αυτόν τον στρόβιλο του πέπλου λυγίζοντας επιμελώς τα δάκτυλά του και το σχολαστικό βλέμμα του αγίου, εκπέμποντας τον σπινθήρα της θείας φώτισης. Ένα δυναμικό χρώμα στο χιτώνα του Ματθαίου και το λευκό του πέπλου του αγγέλου φωτίζουν τις μορφές και τις προβάλλουν αριστοτεχνικά μέσα από τις σκιές του φόντου. Αν και η δεύτερη έκδοση κοσμεί ακόμα το παρεκκλήσιο -η θέαση του έργου πριν από χρόνια απαιτούσε πληρωμή, καθώς έπρεπε να φωτιστεί- η πρώτη εκδοχή παρουσίαζε μεγαλύτερο ενδιαφέρο, κυρίως λόγω των καινοτομιών που είχε εισάγει ο Caravaggio. Πάθος, ερωτισμός, έμπνευση από τις απλές καθημερινές σκηνές τολμούνται να εκτεθούν ενώπιον του κλήρου χωρίς ωστόσο να εμποδιστεί η απόρριψη.

O Miro και ο Υπερρεαλισμός

2009-10-23T13:58:00.002+03:00

Miro από τον Υπερρεαλισμό στο εργαστήριο της Μαγιόρκα

Ι. Ο Miro κι ο Υπερρεαλισμός
με έργα των Victor Brauner, Marcel Duchamp, Max Ernst, Paul Klee, Andre Masson, Roberto Matta, Francis Picabia, Man Ray
Επιμέλεια: Ντένης Ζαχαρόπουλος

ΙΙ. Το Εργαστήρι της Μαγιόρκα
στις φωτογραφίες του Francesc Catala-Roca
Επιμέλεια: Μάριος Ελευθεριάδης

Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Διάρκεια : 16 Oκτωβρίου - 31 Ιανουαρίου 2010
στο πλαίσιο της έκθεσης Ο Miro της Μαγιόρκα,
Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών- Ίδρυμα Miro της Μαγιόρκα, Fundacio Pilar i Joan Miro de Mallorca

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης διοργανώνει, σε συνεργασία με το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών και τη Fundacio Pilar i Joan Miro de Mallorca, την έκθεση o Mio και ο Υπερρεαλισμός, στο πλαίσιο της έκθεσης Ο Miro της Μαγιόρκα. O Ντένης Ζαχαρόπουλος, σε συνεργασία με το Ίδρυμα ITYS, και με κεντρικό έργο ένα ζωγραφικό πίνακα του Miro συγκεντρώνει υπερρεαλιστικά έργα καλλιτεχνών όπως οι Max Ernst, Marcel Duchamp, Paul Klee, Francis Picabia, Andre Masson, Victor Brauner, Roberto Matta και Man Ray. Με μια έκθεση, έτσι, συγκέντρωση, απάνθισμα έργων σπουδαίων καλλιτεχνών, μέσα από την ιδιαίτερη ευαισθησία και γραφή τους, δίνονται στοιχεία που θέτουν το έργο του μεγάλου Καταλάνου καλλιτέχνη σε διάλογο με την εποχή του, τους καλλιτέχνες και φίλους του μαζί, που άμεσα ή έμμεσα επηρέασαν την ποιητική του. Παράλληλα, παρουσιάζεται ένα σύνολο από φωτογραφίες του σπουδαίου Ισπανού φωτογράφου Francesc Catala-Roca που δείχνουν το Miro στο εργαστήριο και στο φυσικό και ιδιωτικό περιβάλλον της ζωής του.
H ζωγραφική του Μirό είναι ποίηση, φαντασία, χρώμα, ρυθμός, μουσική. Τα θέματά του ήδη από τη δεκαετία του '20 υπονοούν σε μορφές ελεύθερες, σχεδόν αφηρημένες, χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο γυναικείο φύλο, στον κόσμο των πτηνών, των εντόμων, σε στοιχεία της φύσης όπως ο ήλιος, το φεγγάρι, οι αστερισμοί, ο ουρανός, και μετατρέπουν ποιητικά την ύλη σε τέχνη, με χιούμορ ή παιχνιδιάρικη διάθεση, κρύβοντας μια τραγικότητα, που εκφράζει τη μεταφυσική αναζήτηση του καλλιτέχνη για τη ζωή, το θάνατο, τον κόσμο.

Στο συγκεκριμένο κεντρικό έργο της έκθεσης μπορούμε να δούμε την ιδιαιτερότητα του Miro μέσα από την εικονοπλαστική του δύναμη με την οποία το κόκκινο, το μπλε, το κίτρινο και το πράσινο, συνδιαλέγονται ελεύθερα με το μαύρο φέροντας μαζί το σχέδιο και την επιφάνεια του χρώματος μέσα από τη χρήση του τυχαίου. Αλλά, πάνω από όλα, μπορούμε να δούμε μέσα από αυτή την ποιητική έκφραση το υποσυνείδητο, που ξεκλειδώνει τη σημασία από τους συμβατικούς κώδικες κι ελευθερώνει τον άνθρωπο και τη συνειρμική του δύναμη.
Ο Miro, σημαντικός εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού, κατορθώνει να συστηματοποιήσει αισθητικές, νοηματικές και ποιητικές αξίες σε μια εικαστική γλώσσα που τον ξεχωρίζει σε όλο το φάσμα της μοντέρνας τέχνης και ανάμεσα στους φίλους και συνοδοιπόρους υπερρεαλιστές. Δίπλα σε πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες το έργο του είναι εξίσου συγκεκριμένο και αφηρημένο, ποιητικό και πολιτικό, συνειδητό και τυχαίο, αφελές και στοχαστικό, πραγματικό και μεταφυσικό, έλλογο και άλογο, παιχνίδι και γρίφος. Το έργο του συλλαμβάνει έναν κόσμο όπου βλέπουμε, ακούμε, αντιλαμβανόμαστε και αισθανόμαστε ελεύθερα. Οι υπερρεαλιστές λένε πως "η σκέψη γεννιέται μέσα στο στόμα". Ανάλογα μπορεί να πει κανείς για το Miro πως η εικόνα γεννιέται στο χέρι που ζωγραφίζει. Η ζωγραφική του υπερβαίνει κάθε μίμηση της πραγματικότητας, κάθε ακαδημαϊκό πρότυπο, για να προβάλει το θεατή και το έργο σ' έναν κόσμο τόσο νέο, όσο ενός παιδιού, και τόσο άμεσα δημιουργικό, όσο ενός ποιητή.

Tα παραπάνω στοιχεία μοιράζεται ο Miro με τον Max Ernst, τον Marcel Duchamp, τον Paul Klee, τον Francis Picabia, τον Andre Masson, τον Man Ray, τον Victor Brauner και το Roberto Matta, σημαντικά έργα των οποίων παρουσιάζονται στην έκθεση. Όλοι τους είναι τόσο συνεπείς στις δυνατότητες που εγκαινιάζει ο υπερρεαλισμός πέρα από κάθε προσχώρηση ή όχι στο κίνημα. Εκτός από τον Klee που δεν έχει ποτέ υπογράψει τίποτα, αλλά έχει βαθύτατα επηρεάσει τον υπερρεαλισμό, οι υπόλοιποι έχουν συνυπογράψει τα μανιφέστα. Όλοι τους όμως, από τον Klee μέχρι τον Man Ray, ξεπερνούν ο καθένας με τον δικό του τρόπο το ύφος, για να πάνε στην ουσία της ελεύθερης γραφής κι έκφρασης, μέχρι την απόσχισή τους από κάθε δογματισμό του κινήματος. Ανελλιπώς συναναστρέφονται και συνδιαλέγονται με τον υπερρεαλισμό στην Αμερική, την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και θα συναντηθούν ξανά στην έκθεση του 1947. Θέτουν με τον τρόπο αυτό μια καινούργια αρχή για τα μεταπολεμικά χρόνια, ανανεώνοντας τις εικαστικές, ποιητικές, πολιτικές και φιλοσοφικές του προοπτικές.
Ο Miro, και οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο (άμεσα ή έμμεσα) στην εξέλιξη του υπερρεαλισμού και γενικότερα στην εξέλιξη μιας γραφής του τυχαίου, του υποσυνείδητου, του ερωτικού, του τραγικού, του απρόβλεπτου, του ειρωνικού, του σκωπτικού, αλλά και του αφελούς, στοιχεία που έθρεψαν τις πιο ριζοσπαστικές τάσεις σ' όλη τη διάρκεια του μοντερνισμού, από τα χρόνια του 1920 μέχρι τα μεταπολεμικά.

Οι περισσότεροι γνωρίζονταν στενά μεταξύ τους, αλληλοεπηρεάζονταν, συζητούσαν επίμονα και χωρίς φραγμούς και συνεργάζονταν συχνά. Ο Miro γνώρισε τον Picabia το 1917 και σε συνέχεια, στα πρώτα χρόνια του 1920, τον Duchamp, τον Man Ray, τον Andre Masson και τον Max Ernst, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά (πέρα από τα υπερρεαλιστικά δρώμενα, συνεργάστηκαν και για το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέττα το 1926), ενώ τη δεκαετία του '30 μοιράστηκε το ενδιαφέρον για τις λαϊκές καταβολές της ανθρώπινης φαντασίας και των εκφραστικών μορφών με τον Victor Brauner. Την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου θα ζήσει στη Γαλλία και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, την εποχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου, καταφεύγει μαζί με άλλους Υπερρεαλιστές στη Νέα Υόρκη, αρνούμενος να συνεργαστεί με το Ναζιστικό Καθεστώς. Εκεί θα συναντήσει το Χιλιανό Roberto Matta. Στοιχεία που τους συνδέουν ιδιαίτερα, πέρα από την ισπανική γλώσσα, είναι η σχηματική γραφή που φέρει μαζί τις λαϊκές και αφελείς καταβολές, όπως και η επιστημονική και ποιητική φαντασία, που μετατρέπουν τον ονειρικό χώρο του υπερρεαλιστικού πίνακα σε ένα πολύ πιο σύνθετο νοητικό χώρο, σε μια σωματική επιφάνεια και μια συμπαντική προβολή που εγκαινιάζουν μια έντονη τάση προς την αφαίρεση. Έτσι, μαζί με τον Andre Masson, τα έργα του οποίου χαρακτηρίζονται από τη βιαιότητα της γραφής, και τον Roberto Matta, θα επηρεάσουν βαθιά και έντονα τις νέες τάσεις της αφηρημένης τέχνης στην Αμερική. Ο Miro, περισσότερο από κάθε άλλον στη γενιά του, δημιουργεί από νωρίς μια γλώσσα που συνεχίζει, πλουτίζει και εμβαθύνει δραματικά τη σχηματική και μουσική γραφή του Klee τον οποίο θαύμαζε και που η επιρροή στο έργο του είναι εμφανής.

Πρέπει ίσως να θυμίσει κανείς εδώ, πως δύο κοντινές μας μορφές συμμετέχουν ενεργά και δραστικά στην εξέλιξη των γεγονότων και της ιστορίας του Υπερρεαλισμού, από τα χρόνια της Νέας Υόρκης και σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο: ο μεγάλος ποιητής, τεχνοκριτικός και υπερρεαλιστής, Νίκολας Κάλας που έχει γράψει εκτενώς για όλους σχεδόν τους παραπάνω καλλιτέχνες και γενικότερα θα είναι σημαντικό σημείο αναφοράς σε όλες τις συζητήσεις και προβληματισμούς, καθώς και ο τέως χορευτής και μελλοντικός γκαλερίστας, εκδότης και συλλέκτης του έργου των περισσοτέρων καλλιτεχνών του Υπερρεαλισμού, Αλέξανδρος Ιόλας, η δωρεά του οποίου θεμελίωσε την ίδρυση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.
Η έκθεση φωτογραφίας μας προσφέρει ένα ταξίδι στην τελευταία περίοδο της καριέρας του Miro (όταν μένει στη Μαγιόρκα και δημιουργεί έργα στο εργαστήριο που του έκτισε ο Jose Lluis Sert), και μας παρουσιάζει ορισμένες προσωπικότητες που γνώρισε ή θαύμασε ο καλλιτέχνης. Επιπλέον, μέσα από τις φωτογραφίες του Catala-Roca, μπορούμε να πλησιάσουμε τον οικείο Miro, να τον δούμε στις στιγμές της δημιουργίας.

Πηγή: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

I don't have the luxury of time!

2009-10-13T22:27:00.002+03:00

Πριν από λίγα λεπτά έγινα μέλος του group "Ξέρεις ότι σπουδάζεις Ιατρική όταν.../You know you study medicine when...

...και επειδή συσσωρεύθηκαν πολλά τελευταία, έκρινα απαραίτητο (για να γλυτώσω το νευρικό κλωνισμό) να παραθέσω λίγα αποσπάσματα παρακάτω:

Όταν ξέρεις ότι 6 χρόνια δεν είναι ποτέ αρκετά ώστε να θεωρείσαι "ιατρός".
Όταν η εξεταστική σου ξεκινά πριν από όλους και τελειώνει τελευταία (ενώ οι άλλες σχολές βρίσκονται ήδη στη μέση του εξαμήνου τους!).
Όταν έχεις υποχρεωτικά εργαστήρια για 3 χρόνια και άλλα 3 χρόνια "κλινικές" στα νοσοκομεία.
Όταν το ένα από τα 5-6 βιβλία που παίρνεις κάθε εξάμηνο ισοδυναμεί με τις σελίδες όλης της ύλης του εξαμήνου πολλών άλλων σχολών.
Όταν τα πρώτα πράγματα που θα αγοράσεις στο πρώτο έτος περιχαρής (πριν το μετανιώσεις έπειτα!) είναι 1-2 ιατρικές ποδιές, ένα νυστεράκι (για τομές στα εργαστήρια Μοριακής Βιολογίας, Φυσιολογίας κτλ) και μια ανατομική λαβίδα.
Όταν θα νιώσεις μεγάλη χαρά μόλις φορέσεις για πρώτη φορά το στηθοσκόπιο γύρω από το λαιμό σου (κι ας μην έχεις ιδέα τι ακούς!).
Όταν θα πηγαίνεις στα πρώτα έτη στα εργαστηριακά μαθήματα πρωί πρωί απευθείας μετά από το ξενύχτι (και θα σε πιάνει ένας γλυκός ύπνος κάνοντας μετρήσεις στη Βιοχημεία, κόβοντας βατράχους στη Φυσιολογία κτλ).
Όταν στα πρώτα μαθήματα στην Ανατομική στο "πτώμα" θα δεις τουλάχιστον 3-4 συμφοιτητές-τριές σου να ζαλίζονται ή να σωριάζονται από τη μυρωδιά της φορμόλης και το θέαμα. [Αντουάν: δεν υποφέρεται αυτή η μυρωδιά!!!]
Όταν έχεις εξεταστική και η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου γεμίζει μόνο από συμφοιτητές σου.
Όταν το πτυχίο όσο επιμελής κι αν είσαι σου φαίνεται βουνό (χωρίς κορυφή...).
Όταν τρέχεις από έδρα σε έδρα για να πάρεις σφραγίδα, μέσα στην εξεταστική...
Όταν το 4,5 ΔΕΝ γίνεται 5, αλλά 4.
Όταν στα πρώτα 2 έτη σπουδών αναρωτιέσαι: "Ιατρική σπουδάζω ή μήπως... κάτι άλλο; Φυσική, Χημεία, Βιολογία, Μαθηματικά ας πούμε;".
Όταν (αν σπουδάζεις στο ΑΠΘ) ξέρεις ότι οι φωτοτυπίες του "Αινεία" με τα SOS σίγουρα κάποια στιγμή θα σου χρειαστούν!
Όταν επειδή άργησες 5 λεπτά (όχι παραπάνω) στο μάθημα, παίρνεις απουσία και μένεις κιόλας στην αίθουσα για να το παρακολουθήσεις!
Όταν οι γραμματείς των διαφόρων εδρών είναι στην πλειοψηφία τους τα αγενέστερα όντα που έχεις συναντήσει.

ΜΗΝ ΠΙΑΣΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΕ, ΓΙΑΤΙ ... αααα!

Εκλογαί (a.k.a. gEt sTupiD)

2009-10-02T15:22:00.004+03:00

Who is the master and who is the slave?

Πάντα επίκαιρη η Madonna σχολιάζοντας με αυτό το τρίλεπτο video -προβαλλόμενο κατά την Sticky & Sweet Tour- λίγα από τα πολλά της υφηλίου. Το καλύτερο προεκλογικό post (είναι και αυτό πρόωρο...)

Get Stupid... Don't Stop it...

It's time for you to read the signs
Your world...
Your choice...
You don't have the luxury of time

Get up...
It's time...
Your life...
Your world...

Get up...
It's time...
Your life...
Your choice...

You have got to say what's on your mind
the time is now...
if you wait too long it'll be too late

the time is right now
you got to decide
say what you like
there ain't no time to loose... let's go

Άτιτλο

2009-09-22T09:31:00.002+03:00

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια

ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,

τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη

με τα χριστιανικά της σωματεία

και την ασφυχτική της ηθική.

Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.

Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο

αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.

Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί

κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας

που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια

να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω

κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει

την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει

στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει

στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,

που με κρατάει πάντα μακριά.

Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,

τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ιθάκη, εκδ. Διαγώνιος , Θεσσαλονίκη 1992

Arnold Boecklin, The Island of the Dead 1880
Oil on canvas, 11 x 155 cm
Kunstmuseum, Basel

Andrea Mantegna, Madonna of Victory

2009-09-14T14:02:00.002+03:00

Andrea Mantegna, Madonna of Victory 1496
Tempera on canvas, 280 x 166 cm
Musée du Louvre, Paris

Ο Andrea Mantegna (Αντρέα Μαντένια, π. 1431 - 13 Σεπτεμβρίου 1506) γεννήθηκε κοντά στην Πάντοβα -πόλη στην οποία και διδάχθηκε την τέχνη της ζωγραφικής. Καθόλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του δημιουργίας διατήρησε την τεχνοτροπία που υιοθέτησε στην Πάντοβα, ωστόσο ανέπτυξε την ικανότητά του στη χρωματική σύνθεση, η οποία, αν και αρχικά πρόδιδε μια αναποφασιστικότητα, στην πορεία εξελίχθηκε σε ένα ζωηρό παλμό τονισμού και έντασης. Η μετάβαση του Mantegna στη Μάντοβα το 1461 έδωσε νέα πνοή στο έργο του. Οι ουμανιστικές επιρροές που δέχθηκε από τις πνευματικές μορφές της νέας του κατοικίας ανέσυραν το πάθος για την αναπαράσταση της κλασικής αρχαιότητας, η οποία -ανεξαρτήτως θεματολογίας των πινάκων του- κυριαρχεί έκδηλα από τις ανατομικές μορφές έως και τους φαινόμενους συμβολισμούς. "Η Παναγία της Νίκης", έργο φιλοτεχνημένο κατά παραγγελία του Francesco II Gonzaga (Φραντσέσκο Γκοντσάγκα), μαρκησίου της Μάντοβα, τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο της Santa Maria della Vittoria -σχεδιασμένη από τον ίδιο τον καλλιτέχνη- σε ανάμνηση της νίκης επί των Γάλλων στο Φορνόβο, κοντά στην Πάρμα, το 1495.

Το έργο, αναμφίβολα, βρίθει από στρατιωτικούς υπαινιγμούς. Πρώτος ο ίδιος ο μαρκήσιος γονατίζει για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στην Παρθένο, όμως δεν παρίσταται μόνος. Ανάμεσα στις μορφές που κυκλώνουν το μαρμάρινο θρόνο είναι και τρεις στρατιωτικοί άγιοι εμφανώς αναγνωρίσιμοι από τις πλουσιοπάροχες στολές τους αλλά και τα απτά τους σύμβολα. Στα αριστερά, πίσω από το μαρκήσιο, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στηρίζει στο δάπεδο το περίτεχνα διακοσμημένο του ξίφος, ο οποίος μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, του οποίου το δόρυ διαφαίνεται σπασμένο, βαστάζει το μανδύα της Παναγίας, υπό τη σκέπη της οποίας βρίσκεται ο Francesco II Gonzaga και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως νήπιο με την Αγία Ελισάβετ πλάι του. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δύο μορφές στο πίσω επίπεδο του έργου. Πίσω από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ προβάλει το κεφάλι του Αγίου Ανδρέα κρατώντας σταυρό, ενώ από την άλλη πλευρά ο Άγιος Λογγίνος αναγνωρίζεται από το πλουμιστό του κράνος, δύο Άγιοι προστάτες της Μάντοβα.

Μεγαλύτερο δε ενδιαφέρον παρουσιάζει η γεωμετρική σύνθεση του έργου. Ο Mantegna έχει εισάγει μία νέα συνθετική διάταξη, κατά την οποία ο χώρος διευθετείται από διαγωνίους, τεχνική που αναπτύχθηκε αρκετά από τους ζωγράφους του 16ου αιώνα. Ο αίθριος θόλος που σκεπάζει όλα τα πρόσωπα του έργου συμβολίζει τον παράδεισο, η αψίδα του οποίου σηματοδοτεί την είσοδο στον καταπράσινο και με πλούσια βλάστηση κήπο. Η Παναγία μεσιτεύει στην είσοδο των ανθρώπων κάτω από έναν περίτεχνο διάκοσμο από γιρλάντες που δημιουργούν μία ενσωματωμένη πυραμίδα στη σφαιρική άνω σύνθεση. Η παραλληλία των γιρλάντων με το μανδύα της Παρθένου συναινεί στη διαμόρφωση της τάξης, η οποία εξυψώνει αναντίρρητα το Θείο Βρέφος στα χέρια της Μητέρας του. Αν και ο Mantegna θεωρείται αυστηρός στη σχηματοποίηση των γραμμών, την "Παναγία της Νίκης" διατρέχει μία παλλόμενη ένταση που υποβοηθούν και τα βαθύχρωμα ρούχα και φόντο της σκηνής.

Ο ζωγράφος, εντούτοις, δε διστάζει να εισάγει γλυπτικές εικόνες στο έργο. Ο θρόνος αλλά κυρίως ο γλυπτικός διάκοσμος του ίδιου του θρόνου αποτελούν απτά στοιχεία. Στο κάτω επίπεδο, λοιπόν, επιλέγεται ως θέμα το προπατορικό αμάρτημα για λόγους προφανείς και μη. Αφενός πραγματοποιείται η αναφορά στο λυτρωτικό έργο του Χριστού, αφετέρου σχετίζεται με την εύρεση των χρημάτων για την παραγγελία του ρετάμπλ. Μετά από πρόστιμο που επιβλήθηκε σε έναν Εβραίο λόγω απομάκρυνσης μιας εικόνας της Παναγίας από την οικία του ανατέθηκε στο Mantegna η σύνθεση μιας πιο μεγαλοπρεπούς σκηνής.

Η ανάπτυξη ενός φλογερού ενδιαφέροντος για την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και παράλληλα η επιρροή από το διάσημο Ιταλό γλύπτη της Αναγέννησης Donatello στάθηκαν σταθμοί στην καλλιτεχνική αναζήτηση του Mantegna. Οι μορφές του, συμπαγείς, ξεχωρίζουν για την εκφραστικότητα και την ανατομική ορθότητα.

Ο Miro της Μαγιόρκα (6/9/2009 - 5/2/2010)

2009-09-05T14:47:00.003+03:00

Τα εγκαίνια του μεγαλύτερου εικαστικού δρωμένου για την πόλη της Θεσσαλονίκης πραγματοποίηθηκαν σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου 2009, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και της Ισπανικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Πρόκειται για την έκθεση που τιτλοφορείται "Ο Miro της Μαγιόρκα" και παρουσιάζεται στο χώρο του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών Α.Π.Θ.. Πάνω από 400 έργα του Ισπανού καλλιτέχνη, συμπεριλαμβανομένων πολλών μορφών τέχνης, φιλοξενούνται στο μοντέρνο μουσείο της Θεσσαλονίκης για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (6/9/2009 - 5/2/2010) δίνοντας την ευκαιρία στους Θεσσαλονικείς -και όχι μόνο- να έλθουν σε επαφή με τα πρωτότυπα δημιουργήματα του Miro, φιλοτεχνημένα κατά την παραμονή του στη Μαγιόρκα.

Ο Juan Miro γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1893 στη Βαρκελώνη και μαζί με τον Picasso θεωρείται εισηγητής του μοντερνισμού στη ζωγραφική. Σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία Galí μέχρι το 1915. Η απόφαση να μετακομίσει στο Παρίσι το 1920 τον οδήγησε σε νέους καλλιτεχνικούς κύκλους, σταθμούς για την ανεύρεση τόσο νέων πρωτοποριακών ζωγραφικών ρευμάτων όσο και ενός πρσωπικού ύφους. Φιλικά προσκείμενος στο κίνημα του υπερρεαλισμού ο Miro αναγεννούσε σκηνές του υποσυνείδητου, ενώ συνέθετε στον καμβά του ιστορίες ανερμήνευτες, αλλόκοτες, δίχως καμία φαινομενική λογική. Χαρακτηριστικά ο André Breton έλεγε πως ο Miro "είναι ο περισσότερο σουρρεαλιστής απ' όλους". Διάφορα όντα και γεωμετρικές παραστάσεις κατακλύζουν τους πίνακές του αναδεικνύοντας ένα πνεύμα παράλληλα λιτό με ικανότητα να οραματίζεται πέρα από τα στενά όρια του γήινου σύμπαντος. Μετά από μια ζωή πλήρους αναγνώρισης ο Juan Miro πέθανε στη Μαγιόρκα το 1983, σε ηλικία 90 ετών.

Παραθέτοντας το σχετικό απόσπασμα από το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.:

Η έκθεση Ο Mirό της Μαγιόρκα, μια συνεργασία του Τελλογλείου και του Ιδρύματος Pilar i Joan Mirό της Μαγιόρκα παρουσιάζει μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις αυτού του καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Ένας μεγάλος αριθμός έργων και τεκμηρίων του Mirό (ξεπερνούν τα 400) καλύπτουν όλη τη θεματολογία του και αφορούν: ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, σχέδια, σκίτσα για γλυπτά ή για δημόσια τέχνη, για sobreteixisms, για μπαλέτο, για μουσική, υλικό για τον Βασιλιά Ubu του Jarry (με ξεχωριστή σημασία για τον Mirό). Η μακέτα του εργαστηρίου Sert, μαζί με έγγραφα, σημειώσεις, έπιπλα, αντικείμενα κ.ά. μεταφέρουν την ατμόσφαιρα, την εσωτερική πλευρά της δημιουργικής του σκέψης. Τα έργα χρονολογούνται από το 1908 (τη μοναδική σωζόμενη πρώιμη τοπιογραφία του) έως τον θάνατό του το 1983. Κυρίως όμως παρουσιάζεται το έργο του ώριμου Mirό στη Μαγιόρκα, αυτό που δημιούργησε στο εργαστήριο που του σχεδίασε ο φίλος του, αρχιτέκτονας Josep Lluis Sert το 1956. Το εργαστήριο αυτό αποτελεί τομή στο έργο του Mirό, γιατί εκεί επανεξετάζει την ως τότε πορεία του και κάνει μια νέα αρχή. Πρόκειται για μια περίοδο απεριόριστης ανεξαρτησίας και αναζήτησης. Έχει προηγηθεί η εμπειρία της Αμερικής, η γνωριμία του με τους ζωγράφους της Action painting (Ζωγραφική Δράσης) και ζει στο κλίμα της ευρωπαϊκής Αrt Informel (Άμορφης τέχνης). Eπηρεάζεται από τη ζωγραφική στα προϊστορικά σπήλαια, την τέχνη της Άπω Ανατολής, τη λαϊκή παράδοση της Καταλονίας, της πατρίδας του, τη δωδεκαφθογγική μουσική. Τη δίψα του να εισβάλει σε νέα πεδία μαρτυρεί το εικαστικό του ιδίωμα –κηλίδες, πιτσιλιές, ροές, γραφικά, ίχνη, γρατζουνιές, ραφές, καρφιά, σχοινιά, αξιοποίηση του τυχαίου, της βίαιη χειρονομίας, έρευνα με μεγαλύτερη εμμονή στην εκφραστικότητα των υλικών. Θέματά του βιόμορφες σουρεαλιστικές μορφές-σύμβολα, η γυναίκα, τα πουλιά, τοπία, ο κόσμος του ουρανού, ο ήλιος, το φεγγάρι, αστερισμοί.

Όπως συνέβη στην περίπτωση της έκθεσης Suite 347 του Picasso, το Αρχείο Σπητέρη προσφέρει και στην περίπτωση του Μirό πλούσιο αρχειακό υλικό σε πληροφορίες, συνεντεύξεις, φωτογραφίες, άρθρα και δημοσιεύσεις στον γαλλικό κυρίως και στον ελληνικό τύπο της εποχής, όπου παρουσιάζονται ο αντίχτυπος εκθέσεων, ο σχολιασμός και οι απόψεις σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος, αλλά και οι απόψεις του ίδιου του καλλιτέχνη για έργα του, για την τέχνη, για τον κόσμο κτλ.

Διάρκεια έκθεσης:
6 Σεπτεμβρίου 2009 - 5 Φεβρουαρίου 2010

Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη - Πέμπτη - Παρασκευή: 9.00 -14.00
Δευτέρα - Τετάρτη: 9.00 - 14.00 και 17.00 - 21.00
Σάββατο - Κυριακή: 10.00 – 18.00

To sum up...

2009-08-31T14:15:00.002+03:00

ή ένα καλοκαίρι να θυμάμαι.

Αν και δεν αγαπώ το καλοκαίρι -θαρρώ το τονίζω αρκετά συχνά- ομολογώ πως αποτελεί τη μοναδική εποχή του χρόνου που προσφέρει χωρίς φειδώ νέες εμπειρίες. Και τούτο το καλοκαίρι που -τουλάχιστον ημερολογιακά- λήγει σήμερα, έβριθε από εικόνες, όχι απαραίτητα όμορφες, ωστόσο ξεχωριστές.

Παρά την καθημερινή μου περιπλάνηση στα "επιστημονικά σοκάκια" της Χαϊδελβέργης το μεγάλο ταξίδι μου πρόσφερε απλόχερα πνευματική τροφή. Lucas Cranach, Botticelli, Rogier van der Weyden, Caravaggio, Rubens, Rembrant, Monet, Manet, Cezanne, Van Gogh, Beckmann, Kirchner, Otto Dix, Chagall, Bacon, Rodin, Picasso και πολλά άλλα ιερά τέρατα της Τέχνης... αλλά δεν είναι μόνο η τέρψη που αισθάνεται κάποιος στη θέαση τόσων έργων, αλλά και η επαφή με την άλλη κουλτούρα -συχνά θεωρούμενη "παγερή' από εμάς τους "θερμούς" μεσογειακούς- η οποία, αναμφιβόλως, δεν προσαρμόζεται αβίαστα στη συνήθη ζωή του Νεοέλληνα.

Mannheim 2009
Μία εικόνα-σύνοψη της νεότερης ιστορίας της Γερμανίας.
1ος όροφος: 1897
2ος όροφος: 1950

Frankfurt 2009
Σε μια μητρόπολη του κόσμου... η Φρανκφούρτη των αντιθέσεων. Νομίζω ότι αυτή είναι η κατάλληλη φράση. Αν και σχεδόν κατεστραμμένη, η παλιά πόλη αναγεννήθηκε με λάβαρο το μοντερνισμό, ομαλά συγχωνευμένο στο χώρο και τη ζωή του μέσου Γερμανού.

Και από το Staedel Museum της πόλης για την Ευαγγελία (αυτό το γυναικείο πορτρέτο του Botticelli κοσμεί το profile της).

Ο φίλος μου ο Σ.Π.Ρ. (αν και άκουσες, δεν είδες... χαχα!) ζήτησε φωτογραφίες από το Στρασβούργο. Η πόλη είναι ένα μουσείο. Ένα καλά διατηρημένο μουσείο με γραφικά σοκάκια, όμορφες εκκλησίες και ήσυχη ζωή σε αντιδιαστολή με την αγχωτική πολυεθνική (και λόγω εταιρειών και πληθυσμού βεβαίως) ζωή της Φρανκφούρτης. Η πόλη ακροβατεί μεταξύ της γερμανικής της ανάμνησης και των σύγχρονων γαλλικών επιταγών, όπως άλλωστε και η ευρύτερη περιοχή της Αλσατίας. Μια πόλη γαλλική πλέον που ακόμη διατηρεί τα γερμανικά ονόματα των δρόμων της...

Strasbourg 2009

Strasbourg 2009
"La Petit France"
Η ομορφότερη συνοικία της έδρας του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου με τον Λιλ να την διασχίζει.

Strasbourg 2009
Ο διάσημος καθεδρικός ναός του Στρασβούργου με τον ένα και μοναδικό πύργο. Ο δεύτερος λόγω οικονομικών δυσχεριών έμεινε ανολοκλήρωτος.

Strasbourg 2009
Και η αφεντιά μου προκαλεί το φωτογράφο!

Μία γεύση από το απερχόμενο καλοκαίρι του 2009... what's coming next?

Back!

2009-08-27T14:14:00.006+03:00

Rembrant, The Blinding of Samson 1636
Oil on canvas, 206 x 276 cm
Staedel Museum, Frankfurt

Και μια μικρή εικαστική παρέμβαση μπροστά από το έργο...
(όχι, δεν αποτελώ μέρος της έκθεσης, απλώς επιτρέπονταν οι φωτογραφίες :P)
Επιστρέφω με ενημερώσεις!

The book of knowledge is always open

2009-07-16T12:10:00.010+03:00

μούσαις χάρισι θύε

semper apertus

Χωρίς πολλές λέξεις...

*
*
*

Διάβασμα και χαρά (κυρίως)...
γιατί αλλιώς...?

Άπο έκθεση του ΜΜΣΤ (άσχετο άλλα μου είχε αρέσει)

Καλό καλοκαίρι να έχετε όλοι!
Επιστροφή το φθινόπωρο!

Andrea del Sarto, St John the Baptist

2009-07-09T12:44:00.001+03:00

Andrea del Sarto, St John the Baptist 1528
Oil on wood, 94 x 68 cm
Galleria Palatina (Palazzo Pitti), Florence

Ο Φλωρεντιανός ζωγράφος Andrea d'Agnolo di Francesco di Luca di Paolo del Migliore (1486 – 1531), γνωστός ως Andrea del Sarto, ακροβατεί μεταξύ της όψιμης Αναγέννησης και του Μανιερισμού. Ο "αψεγάδιαστος" καλλιτέχνης της Φλωρεντίας -τίτλος που του είχε δοθεί από τους σύγχρονούς του- φιλοτέχνησε πλήθος έργων, το διασημότερο εκ των οποίων είναι αναμφίβολα "Η Παναγία με τις Άρπυιες", το οποίο και εκτίθεται στην Galleria degli Uffizi.

Ο πίνακας "Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής" φιλοτεχνήθηκε κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του ζωγράφου, σε μια χρονική στιγμή που ήταν επιφορτισμένος με την περάτωση πολλών παραγγελιών. Εξάλλου και το παρόν ήταν παραγγελία του Giovan Maria Benintendi, ο οποίος αργότερα (1553) το δώρισε στον Cosimo Ι di Medici, γι' αυτό άλλωστε ανήκει και στη συλλογή του Palazzo Pitti. Ο Andrea del Sarto εμφανώς έχει στραφεί σε κάποιες ανανεωτικές πρωτοβουλίες, κυρίως όσον αφορά την εικονογραφία -μία γενική τάση που διέτρεχε πολλούς καλλιτέχνες της Φλωρεντίας. Οι μορφές αποκτούν μία αθλητική εικόνα, έκδηλα εμπνευσμένη από την αρχαία ελληνική γλυπτική, προβάλλοντας την αξία της ομορφιάς ως μέσο στοχαστικής προσέγγισης του θείου.

Η καλλίγραμμη φιγούρα του Ιωάννη καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του πίνακα, καθώς αναδύεται από το σκουρόχρωμο δεύτερο επίπεδο του πίνακα, όπου εικονίζεται μία τραχεία βραχώδης σπηλιά. Ο εντυπωσιακός κόκκινος μανδύας σπάει τη χρωματική μονοτονία τονίζοντας το ιδανικό κάλλος της ανδρικής φιγούρας, ενώ το μόνο που μας υπενθυμίζει πως πρόκειται για μια θρησκευτική απεικόνιση είναι ο αυτοσχέδιος ξύλινος σταυρός στην δεξιά άκρη του πίνακα. Η πηγή φωτός τοποθετείται στην κάτω αριστερή άκρη, ενώ το εισερχόμενο φως αποκαλύπτει εκφραστικές σκιές στο πρόσωπο και το θώρακα του νέου, αλλά παράλληλα υπογραμμίζει διακριτικά τις λιγοστές υλικές λεπτομέρειες, όπως το δοχείο και τον ξύλινο σταυρό. Αυτή η χρήση του φωτός, πρόδρομη της μπαρόκ ζωγραφικής, αποτελεί μία ανανεωτική τάση στα εργαστήρια της Φλωρεντίας.

Το έργο τροποποιήθηκε αρκετά λόγω "επιδιορθώσεων" κατά τις οποίες έγιναν αλλαγές κυρίως στο φόντο. Ως εκ τούτων μειώθηκε αισθητά η λαμπρότητα του έργου και ιδιαίτερα η αλληλοσυσχέτιση των χρωμάτων. Εντούτοις, το έργο αποκαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό επανακτώντας έτσι την αρχική του διαφάνεια χάρη στις διαδικασίες αποκατάστασης που ολοκληρώθηκαν το 1984, εν όψει της επετειακής έκθεσης από τη γέννηση του Andrea del Sarto που πραγματοποιήθηκε το 1986 στο Palazzo Pitti.

Lucas Cranach the Elder, Adam and Eve

2009-07-04T13:57:00.004+03:00

Lucas Cranach the Elder, Adam and Eve 1528
Oil on wood, 172 x 63 cm
Galleria degli Uffizi, Florence

Ο Lucas Cranach ο Πρεσβύτερος (1472 - 1553) ήταν ζωγράφος της Γερμανικής Αναγέννησης που φιλοτέχνησε με μαεστρία ιδιαίτερα πορτρέτα και γυναικεία γυμνά. Στο έργο του συγκαταλέγεται μία πληθώρα βιβλικών και μυθολογικών σκηνών με συμμετοχή αισθησιακών γυμνών μορφών -μεγάλη καινοτομία για τη γερμανική ζωγραφική- όπως αποδεικνύει και το παρόν δίπτυχο των πρωτόπλαστων, Αδάμ και Εύας. Το έργο φιλοτεχνήθηκε κατά την παραμονή του Lucas Cranach στη Βιέννη. Οι επιρροές που δέχθηκε από το ουμανιστικό περιβάλλον της πόλης και ειδικότερα τον Albrecht Dürer, ο οποίος είχε επιμεληθεί πρώτος στο γερμανικό κόσμο της αναπαράστασης των πρωτοπλάστων, οδήγησαν τον Cranach στα ίδια βήματα. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Cranach ήταν στενός φίλος με το Λούθηρο και η τέχνη του καθρεφτίζει το πνεύμα και το χαρακτήρα της Μεταρρύθμισης, ενώ παράλληλα δέχεται να ζωγραφίσει τα πορτρέτα πολλών ηγεμόνων που τάχθηκαν υπέρ της νέας θρησκευτικής κίνησης.

Αντίθετα με τα δεδομένα της γερμανικής ζωγραφικής και τα στερεότυπα της απεικόνισης βιβλικών θεμάτων, ο Lucas Cranach ελευθερώνεται από τα δεσμά των κανόνων. Τα σώματα δεν υπακούν στα ανατομικά πρότυπα με ρεαλιστική ακρίβεια, αλλά επιμηκύνονται πέρα από τις πραγματικές τους αναλογίες, σάρκες με θεατρικό αισθησιασμό. Προβάλλονται σε σκοτεινό φόντο, τεχνική που αναδεικνύει τα περιγράμματα των κορμιών και δημιουργεί εμφανή χρωματική αντίθεση με το ροδαλό χρώμα της σάρκας.

Και οι δύο φιγούρες καλύπτουν τις λαγόνες τους με τα κλαδιά της παρακείμενης μηλιάς. Ο Αδάμ σε μια σιγμοειδή στάση ξύνει το κεφάλι του και με αμφιβολία κοιτά της Εύα να κρατά τον απαγορευμένο καρπό. Ο Cranach με τρόπο ευφυή αποτυπώνει έξοχα την ψυχική κατάσταση του Αδάμ, η συνολική στάση του οποίου υποδηλώνει αμηχανία και διστακτικότητα, ωστόσο ανίκανου να αντισταθεί στον πειρασμό. Αναμφισβήτητα, η Εύα χαίρει περισσότερης επιμέλειας. Το σώμα της είναι ευλύγιστο και λεπτό σε ασταθή στάση, ενώ βρίθει ενός εκλεπτυσμένου ερωτισμού. Προτάσσει με χάρη προς το Αδάμ το χέρι της κρατώντας στη χούφτα της τον καρπό του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού (εντυπωσιακή η λεπτομέρεια της δαγκωματιάς) με βλέμμα δόλιο, καθώς το φίδι κρέμεται πάνω από το κεφάλι της.

and I can't sleep...

2009-07-01T15:14:00.005+03:00

Protect me from what I want...

2009-06-25T00:17:00.005+03:00

C'est le malaise du moment
L'épidémie qui s'étend
La fête est finie on descend
Les pensées qui glacent la raison
Paupières baissées, visage gris
Surgissent les fantômes de notre lit
On ouvre le loquet de la grille
Du taudis qu'on appelle maison

Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me
Protect me

Protège-moi, protège-moi

Sommes nous les jouets du destin
Souviens toi des moments divins
Planants, éclatés au matin
Et maintenant nous sommes tout seuls
Perdus les rêves de s'aimer
Le temps où on avait rien fait
Il nous reste toute une vie pour pleurer
Et maintenant nous sommes tout seuls

Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me
Protect me

Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me
Protect me

Protège-moi, protège-moi
Protège-moi de mes désirs
Protège-moi, protège-moi

Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me from what I want
Protect me
Protect me

Ένα post για μένα...

Δύο τμήματα της ζωφόρου του Παρθενώνα

2009-06-21T22:00:00.004+03:00

Με αφορμή τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης παρουσιάζονται 2 τμήματα της μεγαλοπρεπούς ζωφόρου του Παρθενώνα, τα οποία εκτίθενται στο Λούβρο και στο Βρετανικό Μουσείο. Η ζωφόρος ήταν ένα ενιαίο σύνολο 160 μέτρων που περιέτρεχε το σηκό του ναού και φιλοτεχνήθηκε υπό την επίβλεψη του Φειδία στα 445-438 π.Χ.. Από αυτά 80 μέτρα εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο, 50 στο Μουσείο Ακρόπολης, 2 στο Λούβρο, ενώ τα υπόλοιπα καταστράφηκαν από τις διαδοχικές ζημίες. Θραύσματα της ζωφόρου έχουν στις συλλογές τους αρκετά μουσεία της Ευρώπης.

Οι καινοτομίες του Φειδία στην κίνηση και στην ένδυση των μορφών είναι εμφανέστερες στη ζωφόρο παρά στις μετώπες, στις οποίες και ακολουθήθηκε ένα πιο αυστηρό ύφος. Η κλασική αρχαιότητα έχει αποτυπωθεί αριστοτεχνικά σ' αυτά τα γλυπτά. Η αρμονία και το μέτρο των προσωκρατικών σχηματοποιείται όχι μόνο στο γλυπτικό διάκοσμο του ναού, αλλά και στον ίδιο τον Παρθενώνα ως ενιαίο λατρευτικό σύνολο.

Πεντελικό Μάρμαρο, 96 χ 207 cm
Louvre, Paris

Το παραπάνω τμήμα της ανατολικής ζωφόρου αποτελεί την έβδομη πλάκα (9 πλάκες συνολικά) και έχει την ονομασία "Η Πλάκα των Εργαστίνων", δηλαδή των παρθένων κοριτσιών που τους είχε ανατεθεί από την πόλη των Αθηνών η ύφανση και η μεταφορά του ιερού πέπλου στην Ακρόπολη κατά την πομπή που είχε αφετηρία τον Κεραμεικό. Το πέπλο έντυνε το ξόανο της Αθηνάς που φυλασσόταν εντός του Ερεχθείου, το λατρευτικό ναό του ιερού βράχου.
Στην πλάκα αυτή διακρίνονται 8 μορφές, δύο ανδρικές και 6 γυναικείες. Οι ανδρικές μορφές εικονίζουν 2 τελετάρχες. Στην αριστερή άκρη ο ένας τελετάρχης κρατά ένα πανέρι -με λατρευτικά αντικείμενα προφανώς- και το παραδίδει στις κόρες που στέκονται μπροστά του. Ο επόμενος τελετάρχης (4η φιγούρα από αριστερά) με κατεβασμένο το δεξί χέρι και τεντωμένο το δείκτη του αριστερού χεριού προστάζει στις δύο εργαστίνες μπροστά του μάλλον κάποια εργασία. Η προτελευταία κόρη κρατά ομφαλωτή φυάλη στο δεξί της χέρι, ενώ η τελευταία στρέφεται προς τις κορές της επόμενης πλάκας που εκτίθεται στο Βρετανικό. Η απόδωση των πτυχώσεων των ενδυμάτων είναι κορυφαία, ενώ η διαδοχή των μορφών είναι αρμονική και περίτεχνη σε ένα λιτό φόντο, δίχως ένθετη διακόσμηση, γεγονός που αναδεικνύει την απέχθεια για την υπερβολή των κλασικών χρόνων.

Πεντελικό Μάρμαρο, ύψος 100 cm
The British Museum, London

Η πλάκα αυτή βρίσκεται στην αρχή της βόρειας πλευράς της ζωφόρου, στη συνένωση με τη δυτική πλευρά. Στο δεξί άκρο η ανάγλυφη μορφή ενός μικρού αγοριού φαίνεται να δένει τη ζώνη σε έναν ιππέα -κύριό του ενδεχομένως- η οποία διαφαίνεται ως νοητή πρόεκταση της χαίτης του αλόγου. Ο άνδρας σε στάση χαλαρή με το κεφάλι σκυμμένο διορθώνει το χιτώνα του και μάλλον περιμένει να σκεπαστεί με το ιμάτιο που φέρει στους ώμους του ο μικρός του υπηρέτης. Σε δεύτερο φόντο μία ανδρική κεφαλή σημειώνεται πιθανόν για να καλύψει το αισθητικό κενό. Η διήγηση της μεγαλοπρεπούς πομπής των Παναθηναίων συνεχίζεται με μία εντυπωσιακή ανδρική φιγούρα να προβάλει προσπαθώντας να συγκρατήσει με τα χαλινάρια το άλογό της, σκηνή έντονου δυναμισμού και αξιοπρόσεκτης απόδωσης των εξωτερικών ανατομικών λεπτομερειών τόσου του αλόγου όσο και του νέου. Η συστροφή του σώματος, η περιτύλιξη μιας ταινίας στο κεφάλι με την ανύψωση του αριστερού χεριού και το ανέμισμα του ενδύματός του απορρέει τη λάμψη των μυθικών ηρώων χωρίς ωστόσο να αποτελεί παράτερο σχήμα για τη συνολική σύνθεση. Είναι κοινός τόπος πως καμία λεπτομέρεια δεν εμφανίζεται ξένη προς τις υπόλοιπες. Η σύνθεση είναι ενιαία και αναδεικνύει την ελευθερία στους πειραματισμούς του Φειδία. Η τοποθέτηση των σωμάτων είναι πλήρως εναρμονισμένη, ώστε να δημιουργείται η εντύπωση του βάθους σε μία άχρονη και άτοπη σκηνή, που αναβαθμίζεται αναμφισβήτητα σε μία ρυθμική αλληλουχία μαζών.

Νέο Μουσείο Ακρόπολης

2009-06-20T11:21:00.005+03:00

20 Ιουνίου 2009
Εγκαίνια Νέου Μουσείου Ακρόπολης

Η εικόνα της πιο φημισμένης στον κόσμο ζωφόρου που βρίσκεται ακρωτηριασμένη μπροστά στο ναό που κάποτε τη λάτρευαν, προκαλεί στον επισκέπτη ένα ισχυρό συναίσθημα.
Αν είσαι φιλότεχνος, θέλεις να κραυγάσεις από λύπη γι' αυτό που συνέβη. Αν είσαι Άγγλος, θέλεις να γονατίσεις από ντροπή μπροστά σε ένα από τα μάρμαρα και να φωνάξεις: Δώστε τα πίσω!

Έλενα Σμιθ, ανταποκρίτρια της "Guardian"στην Αθήνα

Πραξιτέλης, Το Παιδί του Μαραθώνα

2009-06-16T00:01:00.001+03:00

Πραξιτέλης, Το Παιδί του Μαραθώνα 340 -330 π.Χ.
Χαλκός, ύψος 130 cm
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα

Η τέχνη του 4ου αιώνα λαμβάνει νέα υπόσταση και φιλοσοφία αντανακλώντας τις πολιτικές και πνευματικές ιδέες του ελληνικού κόσμου. Η πόλη-κράτος, ένα σύστημα που περιήλθε σε αναμφισβήτητη παρακμή, δε δύναται πλέον να εκφράσει τη συλλογικότητα, ενώ η δημοκρατική πολιτική φιλοσοφία των κλασικών χρόνων κατακερματίζεται, αναδεικνύοντας τον επικείμενο αιώνα ως εποχή του ατομισμού και της ιδιοτέλειας.

Στη γλυπτική κυριαρχεί έντονα το πάθος -όχι με την έννοια της λαγνείας και της ερωτικής επιθυμίας- αλλά με τη σημασία της εσωτερικής πολυπλοκότητας της ανθρώπινης ψυχής ή αλλιώς της αναπόφευκτης υποταγής της βούλησης στο παράλογο των συναισθημάτων. Ο υπαρξιακός αποπροσανατολισμός που διαφαίνεται τόσο στο ευρύτερο πολιτειακό σύστημα όσο και σε προσωπικό επίπεδο καθενός ανθρώπου διακριτά, κυρίως μέσω του έργου του Πλάτωνα, μορφοποιείται στα εργαστήρια των μεγάλων γλυπτών και ζωγράφων. Ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας, ο Λύσιππος εισάγουν στα έργα τους τα συναισθήματα του εσωτερικού πάθους και του ευμετάβλητου του ανθρώπινου χαρακτήρα. Πράγματι, οι κινήσεις των γλυπτών είναι φευγαλέες. Άλλοτε αβρές, άλλοτε βίαιες, συνεχίζουν την παράδοση του Φειδία σε άλλο όμως επίπεδο, αρκετά διευρυμένο.

Το παιδί του Μαραθώνα, όπως ονομάστηκε, είναι εύρημα της θαλάσσιας περιοχής του Μαραθώνα. Η μορφή του έχει ταυτιστεί με νεαρό αθλητή, ωστόσο υπάρχει και η άλλη θεώρησή του ως Ερμή. Ο έφηβος αποδίδεται όρθιος και γυμνός, ρίχνοντας το βάρος του σώματος στο αριστερό σκέλος, έτσι ώστε ο κορμός να σχηματίζει μια σιγμοειδή καμπύλη. Στο υπερυψωμένο δεξί χέρι προφανώς κρατούσε αντικείμενο αδύνατο να προσδιοριστεί, ενώ το αριστερό χέρι προτάσσεται με την παράλληλη κλίση της κεφαλής σε εκείνο το σημείο. Το βλέμμα του αγάλματος εστιάζεται στο έτερο αντικείμενο που στηριζόταν στο αριστερό χέρι κι αυτό αινιγματικό, γεγονός που αποδίδει την πατρότητα του έργου αδιαμφισβήτητα στον κύκλο του Πραξιτέλη. Η ιδιάζουσα στάση και η συνολική κίνηση των άκρων και του κορμού χαρακτηρίζουν το προσωπικό ύφος του μεγάλου γλύπτη, ο οποίος επιλέγει ένα σαγηνευτικό εξωραϊσμό και μια επιμονή στη λεπτομέρεια. Τα μάτια, ένθετα από ασβεστόλιθο και γυαλί, αποδίδουν ένα υγρό βλέμμα που βρίθει από εκφραστικότητα και ένταση. Οι θήλες, αν και από χαλκό, είναι κι αυτές ένθετες.

Η αρμονική ενότητα όλων των σημείων του σώματος πηγάζει από την κλασική αρχαιότητα, αν και η έκδηλη επιτήδευση προαναγγέλει την είσοδο σε μια άλλη εποχή. Ο Πραξιτέλης ίσως ήταν ο μοναδικός γλύπτης του 4ου αιώνα που διατήρησε το κλασικό κάλλος συνδυάζοντάς το με τον αισθησιακό παλμό μιας ασταθούς ισορροπίας και καλλίγραμμης αρχιτεκτονικής ενός κορμιού αρμονικά σχηματισμένου και επιτηδευμένα εκλεπτυσμένου.

Alexander the Great in western painting

2009-06-13T12:49:00.007+03:00

13 Ιουνίου 323 π.Χ. είναι η ημέρα θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα. Πολλοί καλλιτέχνες της Δύσης απεικόνισαν διάφορα γεγονότα της ζωής του μεγάλου στρατηλάτη, όπως οι μάχες του, η συνάντηση με την οικογένεια του Δαρείου μετά τη σύλληψή της στη μάχη της Ισσού, η θριαμβευτική είσοδος στη Βαβυλώνα, ο γάμος με τη Ρωξάνη.

Albert Altdorfer, The Battle of Alexander 1529
Wood, 158,4 x 120,3 cm
Alte Pinakothek, Munich

Paolo Veronese, The Family of Darius before Alexander 1565-70
Oil on canvas, 236 x 475 cm
National Gallery, London

Jan Brueghel the Elder, The Battle of Issus 1602
Oil on wood, 86 x 135 cm
Musée du Louvre, Paris

Johann Heinrich Schoenfeld, Alexander the Great before the Tomb of Achilles c. 1630
Oil on canvas, 101 x 128 cm cm
Galleria Nazionale d'Arte Antica, Rome

Gaspard de Crayer, Alexander and Diogenes c. 1630
Oil on canvas, 196 x 278 cm
Wallraf-Richartz Museum, Cologne

Charles Le Brun, The Family of Darius before Alexander c. 1660
Oil on canvas, 164 x 260 cm
Musée du Château, Versailles

Charles Le Brun, Entry of Alexander into Babylon c. 1664
Oil on canvas, 450 x 707 cm
Musée du Louvre, Paris

Charles Le Brun, Alexander and Porus 1665
Oil on canvas, 470 x 1264 cm
Musée du Louvre, Paris

Sebastiano Conca, Alexander the Great in the Temple of Jerusalem 1735-37
Oil on canvas, 52 x 70 cm
Museo del Prado, Madrid

Gaspare Diziani, The Family of Darius before Alexander the Great 1740
Oil on canvas, 135 x 109 cm
Private collection

Pietro Antonio Rotari, Alexander the Great and Roxane 1756
Oil on canvas, 243 x 202 cm
The Hermitage, St. Petersburg

Giuseppe Cades, Alexander the Great Refuses to Take Water 1792
Tempera with wax on canvas, 81 x 114 cm
The Hermitage, St. Petersburg

Gustave Moreau, The Triumph of Alexander the Great c. 1885
Oil on canvas, 155 x 155 cm
Gustave Moreau Museum, Paris

Placebo, Battle for the Sun

2009-06-08T15:30:00.003+03:00

Κυκλοφορεί και επίσημα παγκοσμίως το 6ο album των Placebo με τίτλο "Battle for the Sun". Το album περιλαμβάνει 13 κομμάτια:

Kitty Litter
Ashtray Heart
Battle For The Sun
For What It's Worth
Devil In The Details
Bright Lights
Speak In Tongues
The Never-Ending Why
Julien
Happy You're Gone
Breathe Underwater
Come Undone
Kings Of Medicine

Αντιγράφοντας από την επίσημη ιστοσελίδα:

“New album ‘Battle For The Sun’ is among some of Placebo’s finest work.” Kerrang!

“An album of risqué, twisted-pop with enough repeated hooks to set the controls for the heart of the charts.” The Sun

“This is Placebo’s most coherent, energized album to date, displaying an unswerving focus.” Classic Rock

“Magnificently airy, stadium-sized tunes.” The Telegraph

Ωστόσο, είναι εμφανώς πιο εμπορικός και το alternative στυλ που χαρακτήριζε ως τώρα την καριέρα τους υποχωρεί. Αλλάζοντας πολλά από τα στοιχεία εκείνα που τους έχουν καθιερώσει, παρουσιάζουν μία νέα δισκογραφική δουλειά με έντονο το rock στοιχείο. Αν και ίσως το πρώτο άκουσμα προξενεί παράξενες εντυπώσεις, μία πιο προσεκτική ακρόαση εξισορροπεί τις αντιθέσεις με το παρελθόν. Είναι ένας καλός δίσκος με κάποια κομμάτια, όπως τα Kings of Medicine, Devil in the Details, Julien να ξεχωρίζουν που σύντομα θα ξεσηκώνουν τους fans στις συναυλίες. Ο Brian Molko δήλωσε πως το αγαπημένο του κομμάτι είναι το Speak in Tongues.

Παράλληλα, από 1/6 κυκλοφορεί και το single "For what it's worth".

2009-06-07T15:08:00.003+03:00

Η επισήμανση του blog ως απρεπές απομακρύνθηκε.

Ωστόσο, παρουσιάζονται κάποια τεχνικά προβλήματα που θα διορθωθούν άμεσα.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση.

Schiele's paintings in prison

2009-06-02T16:45:00.009+03:00

Την άνοιξη του 1912 ο Egon Schiele συνελήφθηκε στο Neulengbach από τις αυστριακές αρχές με την κατηγορία της αποπλάνησης μιας ανήλικης κοπέλας και κρατήθηκε υπό επιτήρηση για δύο εβδομάδες, μέχρι τελικά να διαλευκανθεί η υπόθεση. Εντούτοις, στο St. Poelten, όπου είχε ήδη μεταφερθεί από την προηγούμενη σύλληψή του, του επιβλήθηκε τριήμερη φυλάκιση -αν και παρέμεινε στις φυλακές του St. Poelten 27 ημέρες- με κατηγορία την αναπαραγωγή ανήθικων σχεδίων. Ο δικαστής που εκδίκασε την υπόθεση έκαψε συμβολικά ένα από τα "κατηγορούμενα" σχέδια του Schiele στη φλόγα ενός κεριού, de jure δικαίωμα των αυστριακών αρχών!

Ο Schiele ακόμη και στη φυλακή δεν παρέμεινε ανενεργός. Κατέφυγε στη δημιουργία 12 έργων με έντονα καταγγελτικούς τίτλους.

"Die eine Orange war das einzige Licht"
"Nicht gestraft, sondern gereinigt fühl ich mich!"
"Die Tür in das Offene"
"Organische Bewegung des Sessels und Kruges"
"Zwei meiner Taschentücher"
"Kunst kann nicht modern sein; Kunst ist urewig"
"Den Künstler hemmen ist ein Verbrechen, es heisst keimendes Leben morden!"
"Ich liebe Gegensätze"
"Gefangener!"
"Ich werde für die Kunst und meine Geliebten gerne ausharren"
"Mein Wandelweg führt über Abgründe"

The single Orange was the only Light 19 April 1912
Gouache, watercolour and pencil, 31,9 x 48 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

I Feel Not Punished but Purified! 20 April 1912
Gouache, watercolour and pencil, 48,4 x 31,6 cm

Graphische Sammlung Albertina, Vienna

The Door to the Open! 21 April 1912
Watercolour and pencil, 48,2 x 32 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Organic Movement of Chair and Pitcher 21 April 1912
Watercolour and pencil, 31,8 x 48 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Two of my Handkerchiefs 21 April 1912
Watercolour and pencil, 48,2 x 31,7 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Art cannot be modern. Art is primordially eternal 22 April 1912
Gouache, watercolour and pencil, 32 x 48,3 cm

Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Hindering the Artist is a Crime, It is murdering Life in the Bud! 23 April 1912
Watercolour and pencil, 48,6 x 31,8 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

I Love Antitheses 24 April 1912
Watercolour and pencil, 48 x 31 cm

Prisoner! 25 April 1912
Watercolour and pencil, 48,2 x 31,7 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

For Art and for my loved Ones I will gladly endure to the End! 25 April 1912
Watercolour and pencil, 48,2 x 31,8 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

My wandering Path leads over Abysses 27 April 1912
Watercolour and pencil, 32 x 48 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Για το έργο με τίτλο "All things balance out physically most surely!" δεν μπόρεσα να βρω εικόνα ούτε να εντοπίσω σε ποια συλλογή βρίσκεται.
Στα έργα εντοπίζονται γράμματα όπως "D", το οποίο υποδηλώνει την ημέρα Τρίτη (Dienstag) ή την Πέμπτη (Donnerstag). Επίσης, το γράμμα "G" στο έργο "Organic Movement of Chair and Pitcher" επισημαίνει ότι δημιουργήθηκε κατά την περιόδο της φυλάκισης από τις λέξεις "Gefängnis" (Φυλακή) ή "Gefangenschaft" (Αιχμαλωσία).

Ακατάλληλον

2009-05-28T16:05:00.008+03:00

Κατ' αυτόν τον τρόπο χαρακτηρίστηκε το παρόν ιστολόγιο "Για τα μάτια της Χουακίνα". Προφανώς, το περιεχόμενό του, η τέχνη δηλαδή, προσβάλει τη δημόσια αιδώ στο διαδίκτυο παρά τη βράβευση στην οποία προέβη το Υπουργείο Οικονομικών το Νοέμβριο του 2008.

Ελπίζουμε να αποτελεί ένα ξεχωριστό γεγονός και όχι συνέχεια της ίδιας επισήμανσης πολλών φιλικών ιστολογίων το τελευταίο διάστημα. Παρακαλούμε τον υπεύθυνο να αποσύρει άμεσα την επισήμανσή του.

Παρακάτω και ένα έργο του Egon Schiele με τίτλο "Den Künstler hemmen ist ein Verbrechen, es heißt keimendes Leben morden!" (μετ. "Hindering the artist is a crime, it is murdering life in the bud!")...

Egon Schiele, Hindering the artist is a crime, it is murdering life in the bud! 1912
Watercolour and pencil, 48,6 x 31,8 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

The Innocence of Sleep V

2009-05-24T18:00:00.009+03:00

Georges Lemmen, Sleep 1900
Oil on panel
Private Collection

Frederick C. Frieseke, Sleep 1903
Oil on canvas

John Singer Sargent, Violet Sleeping 1908
Watercolor on paper, 37,2 x 54,4 cm
The Brooklyn Museum, New York

Bernard Hall, The Sleeping Beauty 1910
Oil on canvas, 45,5 x 81,5 cm
Private Collection, Melbourne

Edward Cucuel, Sleepy c. 1910
Oil on canvas, 64,8 x 80 cm
Private Collection

Maxfield Parrish, Sleeping Beauty 1912
Oil on canvas
Private Collection

Egon Schiele, The Artist's Mother Sleeping 1911
Pencil, water-colour, white body-colour, 31,6 x 45 cm
Graphische Sammlung Albertina, Vienna

Δείτε επίσης:

La Bourgeoisie

2009-05-20T22:31:00.008+03:00

Diego Velazquez, Las Meninas 1656
Oil on canvas, 318 cm × 276 cm
Museo del Prado, Madrid

Francisco de Goya, Charles IV and his Family c. 1800
Oil on canvas, 280 x 336 cm
Museo del Prado, Madrid

Edourd Manet, The Balcony 1868-69
Oil on canvas, 170 x 124 cm
Musée d'Orsay, Paris

Henri Fantin Latour, An Atelier in the Batignolles 1870
Oil on canvas
Musée d'Orsay, Paris

Pierre Auguste Renoir, Le Moulin de la Galette 1876
Oil on canvas, 131 x 175 cm
Musée d'Orsay, Paris

Edgar Degas, Henri De Gas and His Neice, Lucie Degas 1876
Oil on canvas
The Art Institute of Chicago, Chicago

Edvard Munch, Evening on Karl Johan 1892
Oil on canvas, 84,5 x 121 cm
Rasmus Meyer Collection, Bergen

Iakovos Rizos, On terrace 1897
Oil on oilcloth, 111 x 167 cm
National Gallery, Athens

So sweet!

2009-05-19T10:26:00.008+03:00

Nikolaos Gyzis, The Confectioner 1898
Oil on canvas, 127 x 100 cm
Private Collection, Athens

sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetswe chocolate kisses so good you' ll be begging for moreweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweets sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweet chocolate kisses so good you' ll be begging for more sweet sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet chocolate kisses so good you' ll be begging for more sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetswe chocolate kisses so good you' ll be begging for moreweeweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsw sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet

sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet
sweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweetsweet

Marc Chagall, I and the Village

2009-05-08T16:15:00.009+03:00

Marc Chagall, I and the Village 1911
Oil on canvas, 192,1 x 151,4 cm
Museum of Modern Art, New York

"O Chagall δεν αναλύει τα αντικείμενα, αναλύει τις αναμνήσεις του", παρατήρησε εύστοχα ο Werner Haftmann [1]. Το έργο του I and the Village, Εγώ και το Χωριό δηλαδή, αποτελεί ένα από τα διασημότερα του καλλιτέχνη αλλά παράλληλα ένα κι απ' τα πιο αντιπροσωπευτικά του. Ο πίνακας είναι φιλοτεχνημένος κατά το δεύτερο έτος παραμονής του στο Παρίσι και αδιαμφισβήτητα ζωντανεύει τα βιώματά του στο Vitebsk, της γενέτειράς του στα ρωσοπολωνικά σύνορα.

Οι φτωχοί Εβραίοι γονείς του ακολουθούσαν το δόγμα του Χασιδισμού, γεγονός που επηρέασε καταλυτικά τη ζωγραφική του Chagall. Η προσθήκη κυρίως ζώων είναι θεολογικά ερμηνεύσιμη, καθώς γι' αυτό το δόγμα του ιουδαϊσμού αποτελούν σύνδεση με το σύμπαν, όπως άλλωστε φανερώνουν οι κυκλικές τροχιές στο μέσο του έργου και ιδιαίτερα η σεληνιακή έκλειψη στην αριστερή κάτω γωνία.

Ο Chagall δε διστάζει να τοποθετεί τον εαυτό του στα έργα του. Μια μεγάλη αυτοπροσωπογραφία του σε πράσινες αποχρώσεις καταλαμβάνει σχεδόν το δεξί κομμάτι του πίνακα. Η ματιά του είναι προσηλωμένη στη δεύτερη μεγάλη φιγούρα στα αριστερά, την κεφαλή μιας λευκής αγελάδας, η οποία εμπεριέχει τη μικρογραφία της στο σημείο κάτω από το μάτι της με τη λεπτομέρεια του αρμέγματός της από μία χωρική. Ως τόπος "δράσης" επιλέγεται το Vitebsk, το οποίο και απεικονίζεται με μία χρωματική ποικιλία στην κορυφή του έργου. Ένα ζευγάρι χωρικών περπατά προς την πόλη -η λεπτομέρεια της ανάποδης γυναίκας είναι συχνή στο Chagall, αλλά είναι ένα στοιχείο που εντοπίζεται και στη ζωγραφική του Paul Klee- ενώ στο ίδιο το Vitebsk παρατηρούμε την εκκλησία και τα σπίτια του.

Τα κινήματα που κυριαρχούσαν στις αρχές του 20ού αιώνα στο Παρίσι (Φωβισμός, Κυβισμός, Ορφισμός) ασκούν βαθύτατη επίδραση στη συναρμολόγηση των συνθέσεων του Chagall. Ο ζωγραφικός καμβάς χαρακτηρίζεται ως μία επιφάνεια, στην οποία η σύνθεση δεν πραγματοποιείται εν συνειδήσει, αλλά αναγεννά μνήμες σε επαλληλίες. Διαφανή επίπεδα αλληλοδιαπλέκονται, αποτυπώνουν βιώματα και πλάθουν έναν κόσμο ονειρικό και ενστικτώδη. "Γραμμές, άγγελοι, τρίγωνα, τετράγωνα", σε μια μεταγενέστερη δήλωσή του, "με κράτησαν μακριά στους μαγεμένους ορίζοντες". Η ιδιότυπη γεωμετρία του Chagall του επέτρεψε να ανακαλεί την πατρίδα του και να ξετυλίγει την ονειρική του μνήμη. Σ' αυτό συνηγορεί και η χρώση των πινάκων του. Η αντίθεση μεταξύ κόκκινου και πράσινου τείνει να ενωθεί με το ενδότερο φως του έργου σε συμπαράσταση του μπλε και του κίτρινου.

Ο διαζευκτικός κυβισμός του Chagall αυτήν την περίοδο δεν αποτυπώνει την αστική τάξη, εν αντιθέσει εντρυφά στο μαγικό και πλάθει ένα νοσταλγικό παραμύθι. Ο πίνακας γι' αυτόν είναι μια επιφάνεια καλυμμένη με αναπαραστάσεις πραγμάτων, όχι σχημάτων. Ως εκ τούτου οι μορφές του Εγώ και το Χωριό αποκτούν μία οικειότητα, ιδιαίτερα για τους απλούς ανθρώπους της υπαίθρου, καθώς εκφράζουν ποιητικά τις καθημερινές φάσεις της ζωής.

[1] Ιστορικός τέχνης. Γεννήθηκε στο Glowno της Πολωνίας το 1912 και το γνωστότερό του σύγγραμμα είναι "Η ζωγραφική του 20ού αιώνα". Διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης του Βερολίνου από το 1967 έως το 1974. Πέθανε το 1999 στη Βαυαρία.

2009-05-04T15:51:00.008+03:00

"Grab this gentleness inside"

Odilon Redon, Mystical Knight 1894
Musee des Beaux-Arts de Bordeaux

René Magritte, The Lovers

2009-04-30T17:50:00.010+03:00

René Magritte, Les Amants (The Lovers), 1928

Oil on canvas, 54 x 73,4 cm

Richard S. Zeisler Collection, New York

Ο René Magritte (Ρενέ Μαγκρίτ) (21 Νοεμβρίου 1898 – 15 Αυγούστου 1968) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής καλλιτέχνης. Το έργο "Οι Εραστές" ανήκει σε μια μικρή ομάδα πινάκων, που ο Μαγκρίτ ζωγράφισε στο Παρίσι το διάστημα 1927 – 1928, στους οποίους επιχειρείται η κάλυψη των ταυτοτήτων των ανθρώπων με τη χρήση υφασμάτων. Τόσο το κεφάλι του άνδρα όσο και της γυναίκας καλύπτονται με τα μυστηριώδη υφάσματα σε γκρι αποχρώσεις, καθώς προσπαθούν να φιληθούν.

Η πηγή αυτών των "ενοχλητικών" εικόνων αποδίδεται κατά ένα μέρος στη φαντασία του Μαγκρίτ. Οι παραστάσεις που είχε ως παιδί ο καλλιτέχνης από ταινίες, οι οποίες μόλις είχαν αρχίσει να προβάλλονται, αλλά και η τραγική ανάμνηση της αυτοκτονίας της μητέρας του, πνιγμένης με μία κουκούλα στο κεφάλι το 1912, αποτελούν πιθανές ερμηνείες της επιλογής αυτού του ιδιαίτερου στοιχείου.

Όπως, άλλωστε, δήλωνε και ο ζωγράφος, απεχθανόταν τις εξηγήσεις οι οποίες κατέστρεφαν το μυστήριο των έργων του. Ωστόσο, το πεζό στυλ που υιοθέτησε απέχει της υπόθεσης ότι αυτές οι εικόνες αποτελούν απλώς την έκφραση της προσωπικής του φαντασίας ή της μυστικής του νεύρωσης. Είναι εικόνες που ξεκλειδώνουν τη σκοτεινή πλευρά του μυαλού. Είναι εικόνες που αναγκάζουν το θεατή να αναζητήσει την απάντηση της αλληγορίας βαθιά μέσα στη δική του νόηση, στη δική του αντίληψη των πραγμάτων.

"Οι Εραστές", αναντίρρητα, πετυχαίνουν αυτή την ιδιαίτερη νοητική αναζήτηση. Ένας άνδρας και μία γυναίκα απεικονίζονται σε μια τρυφερή χειρονομία, το φιλί, σχεδόν σαν φωτογραφία. Όμως, είναι κάτι περισσότερο από τη λήψη μιας απλής φωτογραφίας. Το εύρημα της κουκούλας που καλύπτει τα κεφάλια των εραστών, επιτρέπει έστω και τη σκιαγράφηση των προσώπων τους. Προχωρά σαν θηλιά στο λαιμό τους και ξαφνικά αυτή η ερωτική αλλά καθημερινή σκηνή μετατρέπεται σε έμβλημα της αποξένωσης, της ασφυξίας, ακόμη και του θανάτου.

Μία σκηνή τόσο απλά δομημένη καταντά παράλογη, ψυχρή για την πραγματικότητα της ανθρώπινης νόησης. Σ' αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και το εγχείρημα του σουρεαλισμού. Η υπέρβαση της πραγματικότητας, όχι με μέσα άγνωστα, αλλά με αληθινά και αλλαγμένη σημασία.

...answers?

2009-04-26T22:00:00.008+03:00

Time to pass you to the test
Hanging on my lover's breath.
Always coming second best
Pictures of my lover's chest.

Get through this night,

there are no second chances.

This time I might
to ask the sea for answers.

Always falling to the floor
softer than it was before.
Dog boy - media whore...
it's who the hell you take me for.

Give up this fight,

there are no second chances.

This time I might
to ask the sea for answers.

These bonds are shackle free,
wrapped in lust and lunacy.
Tiny touch of jealousy,
these bonds are shackle free.

Get through this night,

there are no second chances.

This time I might
to ask the sea for answers.

these bonds are shackle free

Get through this night,

there are no second chances.

This time... to ask the sea for answers

Without you I'm nothing (again)

2009-04-22T21:50:00.008+03:00

Strange infatuation seems to grace the evening tide. I'll take it by your side. Such imagination seems to help the feeling slide. I'll take it by your side. Instant correlation sucks and breeds a pack of lies. I'll take it by your side. Oversaturation curls the skin and tans the hide. I'll take it by your side.

tick
tock
tick
tock
tick
tock
tick
tick
tick
tick
tick
tock

I' m unclean, a libertine and every time you vent your spleen, I seem to lose the power of speech, your slipping slowly from my reach, you grow me like an evergreen, you never see the lonely me at all

I
take the plan, spin it sideways
I
fall

Without you I'm nothing
Without you I'm nothing
Without you I'm nothing

take the plan, spin it sideways

without you I' m nothing at all